Ibiltzea maitasun, erresistentzia eta bizitzarekiko fede-ekintza bihurtzen denean
Bada jendea egiten duena Santiago Bidea beren burua aurkitzeko. Beste batzuk, zauriak ixteko, mirariak eskertzeko edo berriro hasteko. Eta gero beraiek baino askoz handiagoa den zerbaitengatik ibiltzen direnak daude. Erromes hauentzat, Bidea ez da bide edo helburu bat: ezinbesteko misioa da.
baino gehiagogatik 13.000 kilometro, pausoz pauso, anpuluz anpulu, nekea elkartasun bihurtu dute eta bidearen isiltasuna itxaropenez betetako oihu batean minbiziaren aurka borrokatzen ari diren haurrentzat. Ez dira turismoagatik ibiltzen, ezta kirol erronka baterako ere. Oinez egiten dute, uste baitute egindako kilometro bakoitza sostengu, ikusgarri, benetako laguntza keinu bilaka daitekeela dagoen bide gogorrenetariko bat egiten ari diren familientzat.
Ibili ezin dutenentzat
Haur askok ospitale, tratamendu eta gela itxien artean igarotzen duten bitartean, erromes hauek euripean, hotzean edo eguzkitan aurrera egiten dute, euren izenak bihotzean daramatela. Egun bakoitza omenaldi bat da. Etapa bakoitza, promesa isil bat: ez zaitugu ahazten.
Bidea, beraz, mundu oso ezberdinen arteko zubi emozional bihurtzen da. Goiz jaiki, motxila kargatu eta aterpe bila dabilen erromesarena. Eta kimioterapia, diagnostikoa edo berrerortzea bezalako hitzak goizegi ikasten dituen haurrarena. Elkargune horretan azaltzen zaila den, baina baztertu ezinezkoa den indar bat sortzen da.
Bidea bizimodu gisa
“Bidea nire bizitza da"Ez da prest egindako esaldia. Adierazpen sakona da. Horrelako kausa baten alde urtetan ibiltzen zarenean, bideak fisikoa izateari utzi eta barne bihurtzen da. Norberaren mina erlatibizatzen irakasten dizu, gehiago entzuten, gauza txikiak eskertzen eta poliki-poliki aurrera egitea ere aurrera egitea dela ulertzen.
Herri bakoitzean, agur bakoitzean, gezi hori bakoitzean, elkarrizketa bat sortzen da, partekatutako istorio bat, emozio bat. Mezua zabaltzen da: ibiltzeak salbatu, lagundu eta sendatu ere egin dezake, nahiz eta urrutitik izan.
Santiagora iristea baino askoz gehiago
Berdin da helburua zenbat aldiz lortzen den. Ezinbestekoa dena gertatzen da lehenik. Norbaitek ibilaldi infinitu horren zergatia entzutean galdetzen, hunkitzen, kolaboratzen edo besterik gabe irribarre egiten duen kilometro bakoitzean.
Izan ere, azkenean, Bideak frogatzen du beste behin ez dela bertara iristea bakarrik, baizik norentzat ibiltzen zara. Eta minbizia duten haurren alde ibiltzen zarenean, urrats bakoitzak bikoitza balio du.
