Ez dira Santiagotik itzultzen. Itzultzen dira, Bidean zehar nonbait, familia bat aurkitu zutelako.
Milaka erromesek behin eta berriro errepikatzen dute Santiago Bidea inongo mapan agertzen ez den arrazoi batengatik: bizitzak aldatzen dituen ostalaritza.
Bada sekula Santiago Bidea egin ez dutenek etengabe errepikatzen duten galdera.
«Dagoeneko behin Santiagora iritsi bazara... zergatik itzultzen zara?».
Erantzunak ez du inoiz kilometroez hitz egiten.
Ezta paisaiak ere.
Katedraletik ere ez.
Egiazko erantzuna isilune luze batekin, azaltzerik ez den irribarrea eta, askotan, ureztatzen hasten diren begiekin batera joan ohi da.
Bidea bizi izan dutenek badakitelako inoiz ez dela itzultzen ibilbide bat egiteko.
Bere bertsiorik onena ezagutzeko itzultzen da berriro.
Bideko altxorrik handiena ez dago amaieran
Guztiek imajinatzen dute sari handia zain dagoela Obradoiro plazan.
Momenturik zirraragarriena Santiago katedraleko dorreak kontenplatzea izango da.
Baina jada Bidea egin duten erromesek badakite ez dela horrela.
Onena askoz lehenago gertatzen da.
Gertatzen da ezezagun batek herrenka ikusten zaituenean laguntza behar duzun galdetzen dizunean.
Hospitalero batek familia izango bazina bezala hartzen zaituenean.
Norbaitek azken ogi zatia zurekin partekatzen duenean nongoa zaren galdetu ere egin gabe.
Kafe bero bat hotzak gainditzen zaituela zirudien egunean bertan agertzen denean.
Keinu txiki horietan jaiotzen da Bidearen benetako magia.
Erosi ezin den ostalaritza
Ia denak prezioa duen mundu batean bizi gara.
Baina Bidean badaude oraindik ordaindu ezin diren gauzak.
Irribarre bat.
Besarkada bat.
Solasaldia etapa amaieran.
Maitasunez prestatutako ohea.
Orren truke ezer eskatu gabe eskainitako ur baso bat.
Urtero milaka ospitaleek euren aterpeetako ateak irekitzen dituzte inoiz ikusi ez duten jendea hartzeko.
Ez dute euren historia ezagutzen.
Ez dute euren lanbidea ezagutzen.
Berdin zaie zein herrialdetatik datozen edo zein hizkuntza hitz egiten duten.
Gauza bakarra dakite.
Erromes horrek atseden hartu behar du.
Eta nahikoa da.
Non arrotzak ezezagun izateari uzten dioten
Beharbada, Bidearen miraririk handiena pertsonen arteko distantziak desagertzen diren abiadura da.
Bi erromesek batere ezagutu gabe has dezakete goiza.
Etapa amaitzean, urteak daramatzatela lagunak sentitzen dira.
Minak, ilusioak, beldurrak, oroitzapenak eta baita isiluneak partekatzen dituzte.
Lehorreko auzokidearekin hitz egitea askotan zaila den munduan, Caminok kontinente ezberdinetako jendea mahai bat, barreak eta malkoak partekatzera eramatea lortzen du ordu gutxitan.
Edozein argazki baino gehiago irauten duten besarkadak daude
Argazkiek betikotu egiten dute Santiagora etorrera.
Baina ia inork ez du argazkirik egiten hospitaleroaren besarkada norbait negarrez lehertzen denean.
Ezta zauritutako laguna ondo iristen dela ziurtatzeko orduak itxaroten duen erromesa ere.
Ezta hainbat kilometro atzera egiten dutenei, beste ibiltari batek laguntza behar duelako.
Une horiek ez dira normalean Instagramen agertzen.
Hala ere, betirako oroimenean geratzen direnak dira.
El Caminok gogoan du oraindik jende ona existitzen dela
Erromes asko bizkarrean daramatena baino askoz astunagoak diren motxilak daramatzatela heltzen dira.
Batzuk maite bat galdu ondoren datoz.
Beste batzuk gaixotasun baten ondoren berriro hastea bilatzen dute.
Badira depresioa gainditzen, dibortzioa edo, besterik gabe, bere bizitzari zentzua aurkitzen saiatzen direnak.
Eta, ia konturatu gabe, ustekabeko zerbait aurkitzen dute.
Oraindik badela jendea trukean ezer eskatu gabe laguntzen duena.
Denbora ematen duen jendea.
Zer entzuten dute?
laguntzen dutenak
Ia ezagutzen ez duten norbait garrantzitsu sentiarazten dutela.
Esperientzia horrek munduari begiratzeko modua sakon aldatzen du.
Horregatik itzultzen dira hainbeste
Bidea Santiagon amaitzen dela uste duenak ez du ongi ulertu erromes izatea zer den.
Etxera itzuli eta luzera jarraitzen baitu Bideak.
Zaintzen zaituen ospitalearen izena gogoratzen duzunean jarraitzen du.
Afari bat partekatu zenuen erromes alemaniar horri idazten diozunean.
Horman zintzilik dagoen bieirari atzera begiratu eta konturatu gabe irribarre egiten duzunean.
Eta gero gertatzen da.
Azaldu ezin duzun zerbait galtzen hasten zara.
Ez da paisaia.
Ez dira gezi horiak.
Ez da motxila.
Jendeak berriro begietara begiratzen dituen bizitzeko modu hori da.
Erromeria egin dutenek bakarrik ulertzen duten sekretua
Askok uste dute Bideak jendea aldatzen duela.
Agian alderantziz izango da.
Beharbada, Bideak munduak mesfidatzen irakatsi aurretik nolakoak ginen gogoratzen digu besterik gabe.
Han egun on itzultzen da ezezagun guztientzat.
Presarik gabeko elkarrizketak.
Ateak zabaltzen dira.
Besarkada zintzoak.
Interesik gabeko elkartasuna.
Ostalaritza baldintzarik gabe.
Eta horrek, bizi garen garaiotan, edozein monumentu baino askoz gehiago balio du.
Bidea ez da inoiz amaitzen
Milaka pertsona itzultzen dira urtero Santiago Bidera.
Ez ibilbidea ahaztu dutelako.
Ez beste Compostela bat behar dutelako.
Itzultzen dira badakitelako, aterpe baten, eliza txiki baten, herriko kafetegi baten edo bidearen ertzean solasaldi soil baten artean, bihotzaren zati bat utzi zutela.
Eta baita ere badakitelako oraindik familia handi bat zain dutela bertan.
Zure abizena agian partekatzen ez duen familia bat.
Baina askoz garrantzitsuagoa den zerbait partekatzen du.
Ostalaritza dagoen bitartean, ziurtasuna Santiago Bidearen izpirituak betiko bizirik jarraituko du.
