Zergatik etxera itzultzean negar egitea da munduko gauzarik normalena: erromes hutsaren sindromea
“Kaminoaren osteko depresioa” deitutakoak erromes askori eragiten die Santiagora heldu eta berriro egunerokoari aurre egin ostean.
Santiago de Compostelara iristea erromes batek bizi dezakeen unerik bizienetako bat da. Emozioa, harrotasuna, malkoak, besarkadak... dena Obradoiro plazan bukatzen da. Baina bada Santiago Bidearen zati bat ia inork hitz egiten ez duena: biharamuna.
Erromes askok bezala ezagutzen dena bizi dute "Camino osteko depresioa", etxera itzultzean eta errutinari berriro aurre egitean agertzen den hutsune emozionalaren sentsazioa. Egunero ibiltzearen erabateko askatasunetik ordutegi batera pasatzeak, ardurak eta betebeharrak kudeatzen zaila den shock bat sor dezake.
Bidearen eta bizitza errealaren arteko kontrastea
Bidean zehar, bizitza errazagoa bihurtzen da. Ibili, jan, atseden hartu. Ez dago zarata mentalik, ez alferrikako presarik. Denak zentzua du bere sinpletasunean. Egun bakoitzak helburu argia du.
Hala ere, etxera itzultzean, argitasun hori desagertzen da. Kezkak itzultzen dira, erritmoa bizkortu eta askatasun sentsazioa desagertzen da. Momentu horretan da erromes askok tristura, nostalgia eta baita negar egiteko beharra ere zergatik ondo jakin gabe.
Eta garrantzitsuena: guztiz normala da.
"Erromes hutsaren sindromea"
Fenomeno hau ez da ahultasun bat, esperientzia bizi eta eraldatzaile bat bizi izanaren ondorio naturala baizik. Gorputza itzultzean “erromes hutsaren sindromea” deritzona agertzen da, baina gogoak eta bihotzak Bidean jarraitzen dute.
Soiltasuna, elkarrizketa espontaneoak, paisaiak, isiltasuna... baita neke fisikoa ere faltan botatzen dugu. Bidean denak zentzua duelako, eguneroko bizitzan dena askotan konplexuagoa dirudi.
Bidearen ostean itzulerari nola aurre egin
Sentsazio hori gainditzeak ez du esan nahi ahaztea, integratzea baizik. Bidea ez da Santiagon amaitzen, gero bizitzea erabakitzen duzun moduan jarraitzen du.
Erromes askok aldaketa txikietan aurkitzen dute laguntza: gehiago ibiltzea, bizi-erritmoa murriztea, beste erromesekin harremana mantentzea edota Bide berri bat planifikatzea. Garrantzitsua da zure buruari denbora ematea eta ez eskatzea berehala "normaltasunera itzultzeko".
Tristura hori prozesuaren parte gisa onartzea funtsezkoa da. Bideak bere arrastoa utzi duela esan nahi du.
Bidea ez da amaitzen, eraldatzen da
Zerbait negatiboa izatetik urrun, Camino osteko depresioa esperientzia benetakoa izan den seinale da. Bidaia guztiek ez dute eragin hori sortzen.
Benetako erronka ez da hutsune hori saihestea, ulertzea baizik. Zeren sakonean, ez da tristura... eraldaketa baizik.
Santiago Bidea ez da bukatzen iristen zarenean. Sentitzeari uzten diozunean amaitzen da. Eta hori, erromes askorentzat, ez da inoiz gertatzen.
