Santiago Bidea esperientzia espiritual gisa: sinetsi ala ez, zerbait mugitzen da barruan
Berak Santiago Bidea Ez da lehenengo etapan hasten ezta Obradoiro plazan amaitzen ere. Hasi lehenago, askoz lehenago, eta jarraitu geroago, nahiz eta etxera itzulita. Eta ez duzu fede zehazturik eduki beharrik, ez otoitz egin, edo zer bilatzen ari zaren zehatz-mehatz jakitea. Bideak berdin jokatzen du: kanpotik mugitzen zaitu... eta barrutik.
Badira fede argiarekin iristen diren erromesak eta zalantza, neke edo jakin-minarekin iristen diren beste batzuk. Eta kuriosoa da Caminok ez duela galdetzen. Ez du kredentzial espiritualik behar. Etorri zaren bezala hartzen zaitu, motxila arropaz, beldurrez, isilunez eta erantzunik gabeko galderez beteta.
Orduak ibiltzeak, pauso keinua behin eta berriz errepikatuz, gorputzari erritmoa jartzen utziz eta ez erlojuari, pixkanaka zarata itzaltzen doa. Telefono mugikorrak garrantzia galtzen du, presa desagertzen da eta gogoa askatzen hasten da. Orduan gertatzen da azaltzeko zaila den zerbait: zeure burua entzuten hasten zara.
Batzuentzat, esperientzia horrek izena du eta Jainkoa deitzen zaio. Beste batzuentzat bakea, argitasuna edo beren buruarekin zain dagoen elkarrizketa bat besterik ez da. Berdin dio nola deitzen diozun. Bideak ez du zuzentzen, ez du epaitzen, ez du inposatzen. Lagun.
Bideko eliza batean sartzea, fededuna ez izan arren, ustekabeko une horietako bat izan ohi da. Ez beti fedez, isiltasunaz baizik, harri hotza, beirate batetik sartzen den argi leuna. Erromesa eserita dago, arnasa hartzen du, atseden hartzen du. Batzuetan ez du ezertan pentsatzen. Eta hori, gelditzen ez den mundu batean, dagoeneko sakonki espirituala da.
Badira egunak Caminoak min egiten duena. Gorputzak min egiten du, oroitzapenak min egiten du, hartutako erabakiek min egiten dute. Eta hala ere oinez jarraitzen duzu. Keinu soil horrek —jarraitzea— badu otoitz isileko zerbait, konfiantzazko ekintza bat. Pausoz pauso. Ez dago erantzun argirik. Barneko maparik ez.
Santiago Bideak ez du errebelazio ikusgarririk agintzen. Ez du errotiko aldaketarik bermatzen. Baina oso baliotsua den zerbait eskaintzen du: zure buruarekin zintzo izateko espazioa. Non ez dagoen ezer frogatu beharrik. Bidetik kanpo inork ez dizun galdetzen nor zaren, oinez zoazela bakarrik.
Horregatik, sinetsi ala ez, Bideak bere arrastoa uzten du. Espiritualitateak ez baitu beti otoitz formarik. Batzuetan, partekatutako nekea, egunsenti hotza, ezezagun batekin elkarrizketa laburra edo, azkenean, deserosoa ez den isiltasuna hartzen du.
Eta hori guztia gertatzen denean, izena nola jarri jakin ez arren, badakizu barrutik zerbait mugitu dela. Eta hori da Bidea.
