Santiago Bidea, urakanaren begian jada ezkutatu ezin den inzibokeriagatik
Santiago de Compostelak marra bat zeharkatu du. Urtetan pasarte isolatuak izan zirenak bizilagunak haserretzen dituen eta Santiago Bidearen esentzia mehatxatzen duen eszena errepikatu bihurtu da orain.
Irudia baztertzea zaila da: erromesak sukaldatzen erdian Obradoiro plaza, kantuan, kanpin inprobisatu bat balitz bezala okupatuz. Mendeetan zehar bidaia espiritual baten amaiera sinbolizatu zuen lekua... orain, batzuentzat, mugarik gabeko ospakizunen eszenatoki bihurtua.
Eta Udalak nahikoa esan du.
"Hau ez da bidea"
Ezinegona ez dator hemendik, baina inoiz baino indar gehiagorekin lehertu da. Hirigune historikoko bizilagunek salatu dute horrelako egoerak ez direla apartekoak: jan, edan, lo egiten edo espazio historikoak aisialdirako guneak balira bezala erabiltzen dituzten taldeak.
Ez da arazo estetiko bat bakarrik. Errespetu kontua da.
Obradoiro ez baita edozein plaza. Sinbolo bat da. Eta ikur hori banalizatzen denean, zerbait hausten da.
Arazoa ez da erromesa.
Bidea ulertzeari uzten zaionean da arazoa.
Emoziotik ikuskizunera
Konpostelari asko ideia deseroso batean ados daude: Bidearen amaiera aldatzen ari da.
Aurretik, etorrera isila, intimoa, hunkigarria zen. Gaur egun, kasu batzuetan, ikuskizun bihurtu da. Oihuak, abestiak, kontrolik gabeko ospakizunak... amaiera bizitzeko modua, jatorrizko izpirituarekin aurrez aurre talka egiten duena.
Denek ez dute egiten, baina gutxi batzuk baino ez dira behar galera-sentsazio kolektiboa sortzeko.
Eta sentsazio hori pisatzen hasten da.
Gero eta okerrera doan arazoa
Ez da lehen aldia. Ez da azkena izango neurririk hartzen ez bada.
Azken urteotan, antzeko eszenak errepikatu dira: erromesak Katedralaren aurrean lo egiten, espaloi historikoan jaten edo araurik gabeko espazio batean egongo balira bezala jokatzen.
Lehen anekdotikotzat hartzen zena sintoma argitzat hartzen da gaur:
Bidea aldatzen ari da... eta denak ez daude horretarako prest.
Tolerantzia eta asetasunaren artean
Hiriak etengabeko kontraesana bizi du.
Alde batetik, Bidea motor ekonomikoa da, identitatea, historia.
Bestalde, elkarbizitza tentsio bihurtzen hasten da.
Auzokideek ez dituzte baztertzen iristen direnak.
Batzuk nola iristen diren baztertzen dute.
Eta hor dago gatazkaren gakoa: ez da kantitate kontua, jarrerarena baizik.
Errespetua desagertzen denean arazoa turistikoa izateari uzten diolako... eta sozial bihurtzen da.
Benetako arriskua: Bidearen arima galtzea
Eztabaida ez da azalekoa. Sakona da.
Bideak hazten jarraitu al dezake bere esentzia galdu gabe?
Santiagok presio gehiago jasan dezake hautsi gabe?
Asko ezetz pentsatzen hasi dira.
Benetako arriskua ez baita erromes gehiago egotea.
Bideak zena izateari uzten diola da.
Zerbait oso sinplea eskatzen duen hiria
Santiagok ez du erromes gutxiago nahi.
Erromes hobeak nahi ditu.
Errespetua nahi du.
Isiltasuna ukitzen duenean.
Non zaudenaren kontzientzia.
Iritsi orduko bidea ez baita bukatzen.
Ulertzean amaitzen da.
Eta oraintxe bertan, askok sentitzen dute hori... ahazten ari dela.
