Coñécese co nome de Camiño Primitivo o Camiño de Santiago que nace en Oviedo e enlaza co Camiño Francés en Melide. O nome de “primitivo” débese a que este é o primeiro camiño polo que hai referencias históricas; O rei Afonso II de Asturias e o seu séquito saíron de Oviedo, no século IX, para visitar o sepulcro do Apóstolo Santiago, descuberto hai uns anos. O itinerario documentado desa primeira romaría e o actual son bastante coincidentes.
Unha das principais características deste camiño, en comparación cos outros Camiños de Santiago, é a dureza do percorrido. De Oviedo a Lugo é unha ruta típica de media montaña. Salvo a baixada ao encoro de Salime e a subida ao Puerto del Palo, non hai grandes desniveles que superar dunha soa vez. Non obstante, o camiño é un continuo subindo e baixando, con sucesión de todo tipo de camiños: sendeiros, camiños, pistas de terra (é fácil atopar tramos lamacentos), camiños pedregosos ou de pedra solta, e pistas de asfalto. Por iso, é necesaria unha mínima preparación física para afrontar o reto con garantías. Afortunadamente, a distribución dos albergues ao longo do percorrido permite, para os que van algo máis lentos ou menos preparados, completar todo o percorrido sen ter que facer etapas excesivamente longas. No inverno debe ser francamente complicado facer esta ruta, entre outras razóns porque boa parte da ruta está por encima dos oitocentos metros de altitude.
Outras das características máis destacadas do Camiño Primitivo, sen dúbida relacionadas co anterior, é a beleza do medio ambiente e da paisaxe. A estrada atravesa ducias de bosques, ríos, regatos, prados de pastoreo (con gando), vales, outeiros, montañas, aldeas... e as paisaxes, sobre todo no tramo asturiano, son fabulosas. Tamén vemos numerosos cabalos, algúns salvaxes. Ademais, a maior parte do percorrido transcorre en plena natureza e, afortunadamente, case non hai contacto con estradas con tráfico intenso.
Por desgraza, nos últimos anos o construción da estrada Oviedo – La Espina, a A-63, afectou grave e irreversiblemente a varios tramos, algúns deles fermosos, das tres primeiras etapas. Ademais, a construción é moi lenta (só se puxeron en funcionamento os primeiros 30 km), e a mediados de 2012 as obras están case paradas.
Polo camiño atopamos numerosas fontes de boa auga (coidado, salvo na variante da Ruta dos Hospitales), cada poucos quilómetros, polo que non é necesario levar moita auga. Na estación máis calorosa, convén, por suposto, ser proactivos.
FONTE: GRONCE
[yotuwp type=»vídeos» id=»HPoFJY3qhbE» ]
