Santiago Bidearen lotsarik handiena ez dira geziak... babestu behar dutenen arteko gerra da.
Ehunka milaka erromesek zehar bidaiatzen duten bitartean Santiago Bidea Bakea, abegikortasuna, adiskidetasuna eta espiritualtasuna bilatuz, jakobear ondarearen defendatzaile nagusiak izan beharko luketenak boterearen, kudeaketaren eta protagonismoaren etengabeko borrokan murgilduta daudela dirudi.
Oso tristea da aterpetxe batzuen elkarte, federazio, administrazio eta kudeatzaileek Bidea etengabeko konfrontazio eremu bilakatzen duten hausnartzea.
Santiago Bidea jendea batzeko jaio zen, ez banatzeko.
Dena den, azken boladan askotan ikusi izan ditugu gurutzatutako komunikazioak, errekurtso judizialak, konfrontazio publikoak, salaketak eta mendeetan zehar erromeria definitu duten balioekin zerikusirik ez duten liskarrak.
Erromesek ez dituzte ehunka kilometro egiten barne gerrak topatzeko.
Ez dira ibiltzen elkarteen arteko liskar bila.
Ez dira Santiagora iristen administrazio auzi batean nork duen arrazoia jakiteko.
Ostalaritza bila datoz.
Isiltasuna bilatzen dute.
Haiengana iristeko jendea bilatzen dute.
Bidearen benetako izpiritua bilatzen dute.
Eta izpiritu hori larriki kaltetzen ari da fokuetatik urrun konpondu behar diren borrokek.
Zilegi da aterpetxe baten kudeaketari, elkarte baten antolaketari edo ostalaritza eredu batzuen defentsari buruzko iritzi ezberdintasunak egotea.
Ulertezina dena da desberdintasun horiek Santiago Bidearen irudia hondatzen duen ikuskizun publiko bilakatzen amaitzea.
Adierazpen sutsu bakoitzak, konfrontazio publiko bakoitzak eta erakunde-gerra bakoitzak inplikatutako entitateei baino askoz gehiago kaltetzen die.
Erromesari kalte egiten diote.
Ospitaleko langileei kalte egiten diete.
Caminotik bizi diren herri txikiei kalte egiten diete.
Eta Gizateriaren Ondare izendatutako ibilbide baten nazioarteko irudia kaltetzen dute.
Beharbada, Bidea zergatik dagoen gogoratzeko garaia iritsi da.
Ez egoak elikatzeko.
Ez boterea lortzeko.
Kargarik ez metatzeko.
Baina erromesari zerbitzatzeko.
Jakobeo mugimenduaren parte direnek izan beharko lukete elkarrizketaren, errespetuaren eta elkarlanaren adibidea jartzen lehenak.
Bidearen benetako handitasuna ez baita sekula erakunde bat zuzentzen duenarengan egon, baizik eta aterpea irekitzen duen boluntarioan, irribarrez harrera egiten duen hospitaleroan, galdutako ibiltari bati laguntzen dion bizilagunean edo beste batekin ura partekatzen duen erromesarengan.
Hori da Donejakue Bidea munduan fenomeno paregabe bihurtu duen funtsa.
Zorionez, gaur egun konfrontazio hauetan parte hartzen dutenek euren arteko ezberdintasunak alde batera uzteko gai izatea eta gogoratzea benetako protagonista ez dela inoiz elkarte, federazio edo administrazio bat izan.
Benetako protagonista beti izan da, eta beti izango da, erromesa.
Zeren Bideak batasun, abegikortasun eta zerbitzu balioak galtzen baditu, guztiok argudio bat baino askoz gehiago galduko dugu: Santiago Bidearen arima arriskuan jarriko dugu.
