A maior vergoña do Camiño de Santiago non son as frechas... é a guerra entre quen debe protexelo
Mentres centos de miles de peregrinos viaxan polo Camiño de Santiago Buscando a paz, a hospitalidade, a amizade e a espiritualidade, os que deberían ser os principais defensores do legado xacobeo parecen estar inmersos nunha constante batalla polo poder, a xestión e o protagonismo.
É profundamente triste contemplar como asociacións, federacións, administracións e responsables dalgúns centros de acollida converten o Camiño nun campo de permanente confrontación.
O Camiño de Santiago naceu para unir persoas, non para dividilas.
Porén, nos últimos tempos asistimos con demasiada frecuencia a comunicacións cruzadas, recursos xudiciais, enfrontamentos públicos, acusacións e disputas que nada teñen que ver cos valores que definiron a peregrinación durante séculos.
Os peregrinos non percorren centos de quilómetros para atoparse con guerras internas.
Non andan buscando enfrontamentos entre asociacións.
Non chegan a Santiago para saber quen ten razón nun contencioso administrativo.
Veñen buscando hospitalidade.
Buscan o silencio.
Buscan xente para chegar a eles.
Buscan o verdadeiro espírito do Camiño.
E ese espírito está sendo seriamente danado por loitas que deberían resolverse lonxe dos focos.
É lexítimo que existan diferenzas de opinión sobre a xestión dun albergue, a organización dunha asociación ou a defensa de determinados modelos de hostalería.
O incomprensible é que estas diferenzas acaben converténdose nun espectáculo público que deteriora a imaxe do Camiño de Santiago.
Cada declaración incendiaria, cada enfrontamento público e cada guerra institucional prexudica moito máis que ás entidades implicadas.
Danan ao peregrino.
Danan aos traballadores dos hospitais.
Prexudican os pequenos pobos que viven do Camiño.
E danan a imaxe internacional dunha ruta declarada Patrimonio da Humanidade.
Quizais chegou o momento de lembrar por que existe o Camiño.
Non para alimentar egos.
Non para gañar poder.
Non acumular cargos.
Pero para servir ao peregrino.
Os que formamos parte do movemento xacobeo deben ser os primeiros en dar exemplo de diálogo, respecto e colaboración.
Porque a verdadeira grandeza do Camiño nunca estivo en quen dirixe unha institución, senón no voluntario que abre un refuxio, no hospitaleiro que acolle cun sorriso, no veciño que axuda a un camiñante perdido ou no peregrino que comparte auga con outro.
Esa é a esencia que fixo do Camiño de Santiago un fenómeno único no mundo.
Esperemos que os que hoxe están implicados nestes enfrontamentos sexan quen de deixar de lado as súas diferenzas e lembrar que o verdadeiro protagonista nunca foi unha asociación, unha federación ou unha administración.
O verdadeiro protagonista sempre foi, e sempre será, o peregrino.
Porque se o Camiño perde os seus valores de unidade, hospitalidade e servizo, todos teremos perdido moito máis que un argumento: poñeremos en risco a alma do Camiño de Santiago.
