O Corazón do Camiño Latexa de novo en Grañón: emotiva homenaxe a José Ignacio Díaz
Na mañá do sábado 4 de outubro, o pequeno pobo de Groat, na Rioxa, converteuse no punto de encontro dun sentimento universal: o agradecemento. Centos de voces, moitas delas peregrinas e hospitaleiros, uníronse nun a emotiva homenaxe a José Ignacio Díaz, o párroco que dedicou a súa vida a acender a chama do espírito xacobeo.
A xornada comezou coa celebración da Eucaristía, acto de fe e lembranza presidido polo arcebispo emérito de Mérida e Badaxoz, don Celso Morga, e concelebrado por Alejandro, párroco de Grañón. O Coral Concordia, baixo a dirección de Estitxu Castellano, elevou a súa canción, vestindo a cerimonia cunha profunda e conmovedora solemnidade.
O colofón chegou na praza do albergue, lugar que José Ignacio converteu nun fogar de almas cansadas. Revelouse a busto na súa memoria. Entre aplausos e bágoas discretas, o autor da escultura, xunto a autoridades locais, curas e membros de asociacións de toda España, honraron a silueta dun home que se converteu en xigante mediante un servizo humilde.
O encontro concluíu cunha merenda sinxela pero significativa e unha comida posterior, onde o Hospitalarios Voluntarios Compartiron mesa e, sobre todo, incontables recordos do seu mentor. Cada aperta e cada anécdota contada na praza resoaba como un “agradecemento” póstumo ao home que lles ensinou que o verdadeiro Camiño é o de fraternidade.
Quen foi José Ignacio Díaz para a Comunidade Xacobea?
José Ignacio Díaz (Ausejo, 1954 – Logroño, 2023) non foi só un párroco rioxano; Foi o arquitecto invisible do espírito que hoxe rodea o Camiño:
- O pai anfitrión: É aclamado como o fundador de Hospitaleiros Voluntarios, a institución que dende 1992 organiza a rede solidaria en centros de acollida. O seu legado mídese en miles de camas preparadas e sorrisos ofrecidos.
- O párroco cos pés no barro: Dende a igrexa de Santiago el Real de Logroño e, icónicamente, no refuxio no que promoveu Groat, demostrou que a fe vívese entre as bochas e o cansazo dos viaxeiros.
- O Gardián do Ideal: Tomou as rendas do revista Peregrino, converténdoo nun faro que guiou e moldeou o movemento xacobeo moderno dos anos 80.
- Mentor e alma de servizo: Para os peregrinos e voluntarios, foi a referencia moral, deixando unha pegada indeleble de sinxeleza, humor e entrega.
O sentimento final de todos os reunidos resumíase nunha frase: "Grazas por formar parte das nosas vidas, José Ignacio Díaz". O seu espírito permanece, non na pedra do monumento, senón en cada pegada marcada no camiño.
