O traslado de 18 peregrinos en Oseira convida a reflexionar sobre como cambiou o Camiño de Santiago... e a recoñecer o extraordinario labor da Garda Civil.
A noticia que 18 peregrinos tiveron que ser trasladados pola Garda Civil do albergue de San Cristovo de Cea ao mosteiro de Oseira, despois de cubrir todas as prazas dispoñibles, foi recibido con alivio por todos os amantes do Camiño de Santiago.
A primeira reflexión debe ser o agradecemento.
Grazas á Garda Civil, que demostrou unha vez máis que o seu traballo vai moito máis alá da seguridade cidadá. Grazas á súa rápida actuación, aqueles peregrinos puideron descansar baixo un teito e continuar o seu camiño cara a Santiago ao día seguinte.
Os que percorren as rutas xacobeas saben que os axentes da Garda Civil adoitan ser os primeiros en responder cando un peregrino se perde, sofre unha caída, necesita axuda médica ou atravesa un momento difícil.
O seu traballo, silencioso e constante, tamén forma parte do espírito do Camiño.
Dende aquí, o noso recoñecemento a todos eles.
Pero esta noticia tamén nos invita a reflexionar.
Máis aló do final feliz, este episodio fainos pensar en como cambiou o Camiño de Santiago nas últimas décadas.
E moitos veteranos non poden evitar facerse a mesma pregunta.
Que diría hoxe don Elías Valiña se levantase a cabeza?
Cando o Camiño era incerteza
Hai trinta ou corenta anos, percorrer o Camiño era moi diferente.
Non houbo solicitudes para reservar aloxamento.
Non había centos de refuxios.
Non había empresas que transportasen mochilas.
Non había tantos servizos nin tantas comodidades.
O peregrino ía moitas veces sen saber onde durmiría aquela noite.
E cando o albergue estaba cheo...
Durme onde puideses
Os que facían o Camiño naqueles anos lembran noites baixo os soportais das igrexas, nos adros parroquiais, nos vellos hórreos, nos colexios cedidos polos concellos ou nos improvisados polideportivos.
Moitos fixérono en pleno inverno.
Con temperaturas próximas a cero.
Sen calefacción.
Sen mantas.
Só cun saco de durmir, unha colchoneta e a esperanza de seguir camiñando ao día seguinte.
Non era cómodo.
Pero ninguén se enfadou.
Porque iso tamén formaba parte do Camiño.
Cada dificultade acababa converténdose nunha anécdota que foi contada durante anos.
A hostalería sempre atopaba un lugar
O Camiño nunca deixou varados aos que camiñaban con humildade.
Sempre aparecía un cura e abría unha parroquia.
Un veciño que ofreceu un galpón.
Unha familia compartindo unha cea.
Ou un voluntario disposto a axudar.
Non había grandes infraestruturas.
Había xente.
E moitas veces iso foi suficiente.
O peregrino agradece. As demandas turísticas.
Quizais esta frase resuma a diferenza de actitude mellor que ningunha outra.
Non quere dicir que quen busca confort deixe automaticamente de ser peregrino.
Nin moito menos.
Hoxe son milleiros os camiñantes que manteñen intacto o espírito xacobeo.
Pero tamén é certo que, co paso dos anos, o Camiño foi evolucionando e as expectativas cambiaron.
Hai décadas, atopar un colchón era un agasallo.
Hoxe, ás veces, dáse por feito.
Antes, calquera teito era apreciado.
Hoxe hai quen considera un problema ter que cambiar de albergue uns quilómetros máis abaixo na estrada.
A diferenza non está na distancia.
Está na actitude
.
O legado de don Elías Valiña
Don Elías Valiña dedicou boa parte da súa vida á recuperación do Camiño cando só uns centos de peregrinos o percorrían ao ano.
Marcaba frechas amarelas pensando nos que buscaban unha experiencia de encontro, esforzo e sinxeleza.
Probablemente tería celebrado que hoxe hai moitos máis refuxios, mellores servizos e unha rede de apoio que fai posible que miles de persoas vivan esta experiencia.
Pero tamén lembraría algo esencial.
Que o Camiño nunca prometeu comodidade.
Prometeu transformación.
Grazas por estar alí
A historia de San Cristovo de Cea rematou ben porque houbo xente que actuou rápido.
Porque a Garda Civil estaba onde debía estar.
Porque o mosteiro de Oseira abriu as súas portas.
E porque, unha vez máis, volveu a primar o espírito acolledor do Camiño.
Quizais esa sexa a verdadeira mensaxe desta noticia.
Non importa tanto onde durmes.
É importante que alguén sempre apareza disposto a axudarche.
Ese é o Camiño que merece a pena preservar.
O Camiño onde un peregrino dá as grazas por un tellado.
E onde a hospitalidade segue sendo moito máis importante que calquera confort.
