Natureza desbordante, silencio e auga salvaxe nun dos tramos máis impresionantes da ruta
Hai momentos en Camiño Primitivo no que o peregrino se detén sen saber moi ben por que. Non é o cansazo, nin a mochila, nin sequera o desnivel. É a certeza de estar ante algo que non se pode expresar plenamente con palabras. Iso é exactamente o que ocorre cando chegas a isto ruta marcada por unha xigantesca fervenza, un deses segredos que o Camiño garda para os que avanzan paseniño e cos sentidos abertos.
Neste tramo, o Camiño abandona calquera idea de camiño sinxelo e transfórmase en un espectáculo natural. O son da auga aparece primeiro como un murmurio distante, case tímido. Despois medra, imponse, envolve. E de súpeto, aí está: a fervenza caendo con forza, salvaxe, imparable, lembrando ao peregrino que aquí manda a natureza e faino sen pedir permiso.
Un Camiño que se sente máis que percorrido
O Primitivo nunca foi un Camiño doado, e quizais por iso sexa tamén un dos máis auténticos. Nesta zona péchase a vexetación, o aire húmido e o chan conserva ese cheiro a bosque vivo que só existe en Asturias. A auga cae durante todo o ano, pero despois da choiva ou no inverno o espectáculo é aínda máis abrumador.
Non é unha ruta para correr. É unha ruta para para, escoita, mira e respira. Moitos peregrinos recoñecen que aquí o Camiño lles fala sen palabras: do esforzo, da humildade e da pequenez do ser humano fronte á natureza.
Un tesouro pouco coñecido da Primitiva
A diferenza doutros puntos máis fotografados do Camiño de Santiago, esta fervenza aínda mantén un carácter discreto, case íntimo. Non hai multitudes nin filas. Hai silencio, botas molladas e miradas que se quedan uns segundos máis do esperado.
Este recuncho converteuse nun deses lugares que recomendan os peregrinos en voz baixa, coma se tivesen medo de romper a maxia dicindo demasiado alto. E iso é precisamente o que o fai especial: non se busca, atópase.
Moito máis que un escenario
Camiñar xunto a esta fervenza non é só completar outra etapa. É comprender por que o Camiño Primitivo segue a ser, séculos despois, unha viaxe interna tanto como externa. Aquí a paisaxe non é boa: estrelas.
Porque hai tramos do Camiño que se lembran polo esforzo, outros pola xente... e algúns, coma este, porque che lembran por que empezaches a andar.
