Mapetan ez zegoen Bidea: Pragatik munduaren amaierara zaldi batekin, poni batekin eta bi txakurrekin
Batzuetan bizitzak galdera bat botatzen dizu abisatu gabe, atzealdean bultzada leun bat ematen dizunak bezala: Zer egingo zenuke itzuli behar izango ez bazenu?
Tira... Jakubek oinez erantzutea erabaki zuen. Eta ez bakarrik ibiltzea: bertatik egitea erabaki zuen Praga, zaldi handi batekin, pottoka txiki batekin eta munduari buruz gutako gehienek baino gehiago dakitela zirudien bi txakur.
3.000 kilometro baino gehiago bere botaen zolaren azpian eta bere lagun leialen apatxaren azpian. Zer irudi, ezta? Jakub — txekieraz bere burua aurkezten duena otso ibiltariak— eta bere tropa ez-konbentzionalak zelaiak, landa-bideak, zubi kirrintsuak eta egunsentiak zeharkatzen dituena, inork eskatu ez baina guztiok miresten ditugun akuarelekin margotzen dutena.
Eta hemen dator gustuko dudan zatia: hau ez zen aurrez diseinatutako bidaia bat, etapa eta ordutegietan egokitua. Ez. Erritmo zaharragoa zen, ia ahaztua. Animaliek dioten erritmoa: haizeari entzun eta isiltasunari erantzuten dioten urratsak. Goiz bakoitza ez zen beste kilometro bat, belar fresko eta ustekabeko euri usaina zuen orrialde berri bat baizik.
Gauza bitxia —eta azken finean gizakiena— bere patua hori da jatorrizkoa Santiago de Compostela zen, mendeetan zehar hainbeste erromes bezala. Baina hirira hurbildu zenean, Jakubek berriro gelditu eta pentsarazi zion zerbaitekin egin zuen topo: bere lau lagunak Obradoiro Plazara eramateak baimenak, eskoltak eta harresi bezain lodiak betetzea suposatzen zuen. Eta momentu hartan —barruan aldatzen gaituzten epifania txiki horien estiloan— esan zuen: Ez.
Santiago, bere katedral handiarekin, bere historiaren periferian gera liteke.
Nahi zuena —pottokaren pauso leun bakoitzarekin, zaldiaren irrinskari bakoitzaz kantuak bira ematen zirudien eta bere txakurren zaunka pozgarriekin— zen. jarraitu Fisterra aldera oinez, askok munduaren amaiera deitzen duten antzinako leku hori. Ozeanoak horizonte-lerroa irentsi eta errepidea itsasoarekin bat egiten duen puntu hori.
Eta badira kilometrotan neurtu ezin diren bidaiak edo akreditazio batean zigiluak. Badira ohiko logikatik uztera ausartzen direnek bakarrik ulertzen dituzten erromeriak. Ni bezala irudimenezko ibilaldi batean bizirik sentitzen den jendea, bidea harri bakoitzarekin, itzal bakoitzarekin, baimenik eskatu gabe aurpegia orrazten duen haize bakoitzarekin elkarrizketa bihurtzen denean.
Bazeuden —iruditzen dut— Jakubek bere animalia lagunekin barre egiten zuenean lo dagoen herrixka bat zeharkatzen zutenean. Edo jakin-mina duen batek zertan ari zen bide bakarti batean hainbeste konpainiarekin galdetzen zionean eta aske ibiltzen direnek bakarrik dakiten lasaitasun eta sutsu nahasketa horrekin erantzuten zionean: bidea ez dela aurkitzen... bizi zaren bitartean barnean sentitu baizik.
Eta orain, Fisterrara bidean, urrats bakoitzak balio ezberdina du. Ez da helburua axola duena, eguzkia egunsenti bakoitzak ibiltzen jarraitzeko erabaki sinplearekin esnatzen zaituen modua baizik. Besteak gelditzen diren tokian hasten diren bidaiak daudelako.
Eta badira erromeriak, hau bezala, Ez dira kredentzial edo egutegi batean sartzen. Aztarna bakoitzean uzten dugun memoria beroan sartzen dira.
