Frantziako Bidea pelikula bihurtu zenean... eta Italia konkistatu zuenean
Badaude, abisatu gabe, bi harri artean jaiotzen den lore baten antzera bidea egiten dutenak. Edozein egunetan —agian Frantziako Bidea laino baxuarekin eta lur bustiaren usainarekin argitzen den horietakoa— film talde bat heldu zen Triacastelara kamerarekin, kableekin eta zerbait handia kontatzen denean bakarrik ikusten den nerbio eta ilusio nahasketa horrekin.
Eta mutila esan zuten.
Filma, ostatu, bide eta erromesen sekretu guztiak ezagutzen dituela dirudien mendeko gaztainondoen artean filmatutako komedia italiarra, ezusteko distiratsu gisa lehertu da Italiako leihatilan. Inork ez zuen espero halako arrakasta handirik... Nahiz eta agian Caminok bai. Beti daki zerbait noiz duen arima.
Istorioa altzari-enporio baten oinordeko baten inguruan dabil —luxura hain ohituta zegoen gizona, non “motxila” hitza ia txantxa pribatu baten modukoa iruditzen zitzaiona—, zeinak, bizitzaren bihurgune baten bitartez, ehunka kilometro egiten amaitzen duena. Botak gastatuak, benetako babak, ustekabeko elkarrizketak... eta fisiko gisa hasi eta intimo bezain intimo amaitzen den bidaia honetan iparrorratz emozional gisa jokatzen duen alabarekin elkartzea.
Asmatutako pasadizo bat gogoratzen dut, baina benetakoa izan zitekeen: Triacastela-ko emakume batek kontatu zidan (imaginarioa) filmatzerakoan protagonista ikusi zuela errepide bazterrean eserita, botak erantzi eta paisaiari begiratzen ziola arnasa sakon hartzea zer den ulertzen zuen lehen aldia balitz bezala. «Hor harrapatu zuen Caminok», esan zuen barrez. "Barruan sartu zitzaion".
Eta beharbada hori da arrakastaren gakoa. Publiko italiarra —hain hunkigarria, istorio pultsikorrak hartzera emana— umoreak liluratu du, bai, baina baita Caminok duen nostalgia lasai horrek ere. Denok, goiz edo beranduago, berriro elkartzeko leku bat behar dugulako sentsazio hori.
Gelak bete egin dira, barreak eserlekuz eserleku jauzi egin dira eta jende askok deskubritzen du lehen aldiz Espainian badela antzinako bide bat, non norberak bere burua aurkitzeko galtzeko.
Triacastelan oraindik gogoan dute filmaketaren zalaparta. Auzokideek beren atetik begiratzen zuten, erromesak aktoreekin nahasten ziren eta haurrek zinemaren magiak euren herria eszenatoki bihurtzen zuen nola ikusten zuten. Eta orain, arrakasta ikusita, harrotasun apur bat sartzen da elkarrizketa guztietan.
Beharbada, filmak leihatilan errekorra baino zerbait handiagoa lortu du: milaka laguni, Bidean oin jarri gabe, jada urrun ibili direla sentiarazi du.
Azkenean
Bideak, bere burua filmatzen uzten duenean, ez duelako jokatzen: arnasa hartzen du.
Eta begiratzen duenak —prest edo besaulkitik— harri bakoitzak taupadak mantentzen dituela deskubritzen du,
egunsenti bakoitza orri zuri bat dela,
eta batzuetan ondo kontatutako istorio bakarra nahikoa dela
ibiltzeko gogoa pizteko.
