A Estrada que non estaba nos mapas: desde Praga ata o fin do mundo cun cabalo, un poni e dous cans
Ás veces, a vida lánzache unha pregunta sen previo aviso, como alguén que che dá un suave empuxón nas costas: Que farías se non tiveses que volver?
Pois... Jakub decidiu contestarlle camiñando. E non só andando: decidiu facelo dende Praga, cun cabalo grande, un poni pequeno e dous cans que parecían saber máis do mundo que a maioría de nós.
Máis de 3.000 quilómetros baixo a sola das súas botas e os cascos dos seus fieis compañeiros. Que imaxe, non? Jakub—que en checo se presenta como lobos errantes— e a súa tropa pouco convencional atravesando campos, camiños rurais, pontes rechinantes e amenceres que pintan o ceo con acuarelas que ninguén pediu pero que todos admiramos.
E aquí vén a parte que me gusta: non se trataba dunha viaxe prediseñada, encadrada en etapas e horarios. Non. Era un ritmo máis vello, case esquecido. Un ritmo que din que teñen os animais: pasos que escoitan o vento e responden ao silencio. Cada mañá non era un quilómetro máis, senón unha páxina nova con cheiro a herba fresca e a choiva inesperada.
O curioso -e en definitiva o máis humano- é que o seu destino orixinal Era Santiago de Compostela, como tantos peregrinos ao longo dos séculos. Pero cando se achegou á cidade, Jakub atopouse con algo que o fixo parar a pensar de novo: levar aos seus catro compañeiros á praza do Obradoiro significaba pedir permisos, escoltas e cumprir unhas normas grosas coma un muro. E nese momento —ao estilo desas pequenas epifanías que nos cambian por dentro— dixo: Non.
Santiago, coa súa grandiosa catedral, podería permanecer na periferia da súa historia.
O que quería, con cada paso suave do poni, cada relincho do cabalo que parecía tararear cancións e os ladridos alentadores dos seus cans, era seguir camiñando cara a Fisterra, ese antigo lugar que moitos chaman a fin do mundo. Ese punto onde o océano engulle a liña do horizonte e a estrada se funde co mar.
E hai viaxes que non se poden medir en quilómetros nin selos nunha credencial. Hai romarías que só entenden os que se atreven a abandonar a lóxica de sempre. Xente que, coma min nun paseo imaxinario, séntese viva cando o camiño se converte nun diálogo con cada pedra, cada sombra, cada brisa que peitea a cara sen pedir permiso.
Houbo momentos -imaxino- nos que Jakub ría cos seus compañeiros animais mentres atravesaban unha aldea durmida. Ou cando alguén curioso lle preguntaba que facía con tanta compañía nun camiño solitario e el respondía con esa mestura de serenidade e ardor que só saben os que andan libres: que o camiño non se atopa... senón que se sente dentro mentres o vives.
E agora, rumbo a Fisterra, cada paso ten un valor diferente. Non é o obxectivo o que importa, senón a forma en que cada amencer ve que espertas coa simple decisión de seguir camiñando. Porque hai viaxes que comezan onde paran outros.
E hai romarías que, coma esta, Non caben nunha credencial nin nun calendario. Encaixan na memoria cálida que deixamos en cada pegada.
