Badaude isiltasunean min egiten duten agurrak, munduak bolumena une batez jaitsiko balu bezala. Gaur Camino osoak sentitzen du eten hori. Tomás, Manjarínen arima, ez dago jada gure artean... eta, hala ere, bere presentzia bizirik jarraitzen du harri guztietan, urrats bakoitzean, bere begiradan aterpea aurkitu zuen erromes guztietan.
Tomásek ez zuen abegikorrik eman.
Tomas zen ostalaritza.
Haizearen erdian bere ahots beroa, itsasargi baten antzera astintzen zuen bandera, presarik gabe entzuteko modua... horrek guztiak leku bat baino zerbait gehiago bihurtu zuen Manjarín: nekez hautsita eta zalantzaz betetako besarkada bihurtu zuen.
Bada Bidean aingeru bat beti erromesaren ondoan ibiltzen dela esaten duena.
Izenez ezagutzeko zortea izan genuen.
Espero dut han goian hemen behean eman zuen berotasun bera aurkitzea.
Espero dut zerutik zaintzen gaituela bere atetik pasatzen ziren guztiak zaintzen zituen bezala.
Jarrai dezala bere izpirituak Bidean lagun, egiazko handitasuna ez dela zarata egitean, ongi egitean baizik.
Eskerrik asko, Tomas.
Zure argiagatik.
Zure fedeagatik.
Zure adeitasunagatik.
Bidea bihotzez egiten dela irakatsi digulako.
Gaur agur esaten dizugu, baina ez zara alde egiten.
Gugan geratzen zara.
Bidean geratzen zara.
Beti betiko izan zinen lekuan geratzen zara.
Argirako bide ona, anaia.
