Hai despedidas que doen en silencio, coma se o mundo baixase un momento o volume. Hoxe todo o Camiño sente esa pausa. Tomás, a alma de Manjarín, xa non está entre nós... e aínda así, a súa presenza segue viva en cada pedra, en cada paso, en cada peregrino que algunha vez atopou refuxio na súa mirada.
Tomás non deu hospitalidade.
Tomás foi hostalería.
A súa cálida voz no medio do vento, a súa bandeira ondeando como un faro, a súa forma de escoitar sen présas... todo iso converteu a Manjarín en algo máis que un lugar: converteuno nunha aperta para os que chegaban rotos de cansazo e cheos de dúbidas.
Hai quen di que no Camiño sempre anda un anxo ao carón do peregrino.
Tivemos a sorte de coñecelo polo seu nome.
Espero que alí arriba atope a mesma calor que el deu aquí abaixo.
Espero que nos coide dende o ceo como coidaba de todos os que pasaron pola súa porta.
Que o seu espírito siga acompañando o Camiño, ensinándonos que a verdadeira grandeza non está en facer ruído, senón en facer o ben.
Grazas, Tomas.
Pola túa luz.
Pola túa fe.
Pola súa amabilidade.
Por ensinarnos que o Camiño se percorre co corazón.
Hoxe despedímonos de ti, pero non te vas.
Quedas en nós.
Quedas no Camiño.
Quedas onde sempre fuches eterno.
Bo camiño para a luz, irmán.
