Nork esan zuen Bideko saririk handiena Compostelakoa zela? Badira etxera itzultzen direnak askoz baliotsuagoa den zerbaitekin: maitasun istorio batekin.
Santiago Bideak jendea eraldatzen duela diote. Inork esaten ez dizuna kalera atera aurretik zure egoera emozionala ere eraldatu dezakeela da.
Milaka erromesek hasten dute abentura esanez:
«Ibiltzera, deskonektatzera eta neure burua aurkitzera nator».
Hiru egun geroago dagoeneko galdetzen ari dira harreran:
— Neska italiarra atera al da oraindik?
O…
— Ba al dakizu non egiten duen lo alemaniar mutilak?
Eta Bideak indar arraroa du. Hemen elkarrizketak babak buruz galdetuz hasten dira eta amaitzen dira haurtzaroaz, ametsez, familiaz eta baita elkarrekin bizitzea zer izango litzatekeen ere.
Dena... oinez.
Ez dago datazio-aplikazio eraginkorragorik hogei kilometro eguzkitan partekatzea baino.
Bidean ez da beharrezkoa auto batekin txunditzea.
Besterik gabe, tirita bat eskaini.
Edo oinetako krema batzuk.
Igoera batean platano bat ere partekatzen baduzu... ia arduratuta zaude.
Beteranoek ondo ezagutzen dituzte sintomak.
Lehenengoa zure erritmoa bizkortzen hasten zarenean agertzen da beti pertsona bera heltzeko.
Orduan deskubrituko duzu, kasualitatez, biek aterpetxe berean lo egin nahi duzula.
Geroago konturatzen zara beti gosarian elkartzen zarela.
Eta azken ehun kilometroak iristen direnean... jada ez da inor bakarrik ibiltzen.
Bitxia da Bidean eguneroko bizitzako oztopo asko desagertzen direla.
Adinak ez du axola.
Hizkuntzak ez du axola.
Herriak ez du axola.
Hemen japoniar bat emakume brasildar batekin orduz hizketan ikus dezakezu ingelesez lau hitz bakarrik erabiliz, irribarre asko eta mugikorreko itzultzaile bat erabiliz.
Eta funtzionatzen du.
Bidean hizkuntza unibertsala hitz egiten delako.
Elkarrekin ibiltzen diren pertsonena.
Bada beste fenomeno oso bitxia ere.
Badira lehen egunean hogeita hamar kilometro egiten dituzten erromesak.
Baina norbait berezia agertzen denean...
Mirari handiz hamabost egiten hasten dira.
Bai benetan…
Kafea hartzeko zortzi geldialdiekin.
Bost argazkiak ateratzeko.
Hiru paisaia kontenplatzeko.
Eta beste sei zeren "ze banku polita atseden hartzeko".
Agur esatea izango da ziurrenik unerik gogorrena.
Aste bat, hamar egun edo hilabete bat elkarrekin ibili ondoren, Santiago iristen da.
Bat Kanadara itzultzen da.
Bestea Sevillara itzultzen da.
Beste bat Koreara doa.
Eta erromes bat Argentinara doa.
Orduan promesak agertzen dira.
«Elkar ikusiko dugu».
—Etorriko naiz bisitan.
«Datorren urtean Portugalgo Bidea egingo dugu».
Istorio batzuk hor amaitzen dira.
Beste batzuk hasi besterik ez dira egiten.
Frogatuta dagoena da gaur egungo bikote asko Donejakue Bidean elkartu zirela hain zuzen.
Batzuk urteak geroago seme-alabekin ere itzultzen dira elkartzen ziren aterpea edo lehen gosaria partekatu zuten bankua erakusteko.
Beharbada horregatik diote erromes askok Bidearen benetako miraria ez dela Santiagora iristean soilik datza.
Gehien behar dituzunean agertzen diren pertsonak aurkitzean datza.
Batzuek bakea aurkitzen dutelako.
Beste batzuek erantzunak aurkitzen dituzte.
Eta gutxi batzuk... maitasuna aurkitzen dute.
Beraz, uda honetan Santiago Bidea egitea erabakitzen baduzu eta norbaitek galdetzen badizu:
"Bakarrik etortzen al zara?"
Ez erantzun azkarregi.
Bidean... hori alda daiteke hurrengo etapan.
