Quen dixo que o maior premio do Camiño era o Compostela? Hai quen volve a casa con algo moito máis valioso: unha historia de amor.
Din que o Camiño de Santiago transforma á xente. O que ninguén che di antes de saír é que tamén pode transformar o teu estado emocional.
Miles de peregrinos comezan a aventura dicindo:
"Veño a camiñar, a desconectar e a atoparme".
Tres días despois xa preguntan en recepción:
—¿Xa saíu a italiana?
O…
"Sabes onde dorme o neno alemán?"
E o Camiño ten un estraño poder. Aquí as conversas comezan preguntando polas bochas e rematan falando da infancia, dos soños, da familia e mesmo do que sería vivir xuntos.
Todo... camiñando.
Non hai aplicación de citas máis eficaz que compartir vinte quilómetros ao sol.
No Camiño non é necesario impresionar cun coche.
Só ofrece unha curita.
Ou algo de crema para os pés.
Se tamén compartes un plátano nunha subida... estás practicamente comprometido.
Os veteranos coñecen perfectamente os síntomas.
O primeiro aparece cando comezas a acelerar o teu ritmo para poñerte sempre ao día coa mesma persoa.
Entón descobres que, casualmente, ambos queredes durmir no mesmo albergue.
Despois dás conta de que sempre te atopas no almorzo.
E cando chegan os últimos cen quilómetros... xa ninguén anda só.
O curioso é que no Camiño desaparecen moitas das barreiras da vida cotiá.
A idade non importa.
O idioma non importa.
O país non importa.
Aquí podes ver a un xaponés falando durante horas cunha muller brasileira usando só catro palabras en inglés, moitos sorrisos e un tradutor móbil.
E funciona.
Porque no Camiño fálase unha lingua universal.
O da xente que anda xuntos.
Tamén hai outro fenómeno moi curioso.
Hai peregrinos que percorren trinta quilómetros o primeiro día.
Pero cando aparece alguén especial...
Milagrosamente comezan a facer quince.
Si de verdade…
Con oito paradas para o café.
Cinco para facer fotografías.
Tres para contemplar a paisaxe.
E outras seis porque "que banco máis bonito para descansar".
Despedirse é probablemente o momento máis difícil.
Despois de compartir unha semana, dez días ou mesmo un mes camiñando xuntos, chega Santiago.
Un volve a Canadá.
O outro volve a Sevilla.
Outro vai a Corea.
E un peregrino vai cara a Arxentina.
Despois aparecen as promesas.
"Verémonos".
"Vei visitarte".
"O ano que vén faremos o Camiño Portugués".
Algunhas historias rematan aí.
Outros só están comezando.
O que está comprobado é que moitas parellas actuais déronse cita precisamente no Camiño de Santiago.
Algúns incluso regresan anos despois cos seus fillos para mostrarlles o refuxio onde se coñeceron ou o banco onde compartiron o seu primeiro almorzo.
Quizais por iso moitos peregrinos din que o verdadeiro milagre do Camiño non consiste só en chegar a Santiago.
Consiste en descubrir persoas que aparecen xusto cando máis as necesitas.
Porque algúns atopan a paz.
Outros atopan respostas.
E uns poucos... atopan o amor.
Así que, se este verán decides facer o Camiño de Santiago e alguén che pregunta:
"Vas só?"
Non respondas demasiado rápido.
No Camiño... isto pode cambiar na próxima etapa.
