O creador de contidos español Alejandro Berenguer camiña dende a súa cidade natal de Agost, en Alacante, ata Santiago de Compostela en lembranza do seu avó, falecido hai só dous meses. A súa viaxe segue o pouco coñecido Camiño do Sureste, unha ruta longa e solitaria polo interior da España.
Algúns Camiños comezan cun mapa.
Outros comezan cunha promesa.
Para Alejandro Berenguer, a decisión de camiñar ata Santiago de Compostela chegou pouco despois da morte do seu avó.
En lugar de comezar nunha das cidades máis coñecidas do Camiño, Alejandro optou por saír dende a porta da súa casa en Agosto, Alacante, e diríxese ao noroeste a pé.
O seu percorrido segue o Camiño do sueste, unha das rutas de peregrinación menos coñecidas de España, atravesando longos tramos de campo, pequenas cidades e paisaxes abertas antes de unirse á rede máis ampla de camiños que conducen a Santiago.
Un Camiño en lembranza do seu avó
O avó de Alejandro morreu uns dous meses antes do inicio da viaxe.
Pouco despois, Alejandro decidiu peregrinar na súa memoria e cumprir un soño relacionado con chegar a Santiago.
Esa decisión transformou o paseo en algo moito máis persoal que un reto físico.
Cada etapa ten agora un peso emocional.
Cada aldea, amencer e quilómetro difícil pasa a formar parte dunha viaxe ligada á lembranza.
Dende agosto ata Albacete
O Camiño do Sureste levou a Alejandro por unha longa lista de vilas e paisaxes rurais.
Durante o seu paso pola provincia de Albacete percorreu lugares como Caudete, Montealegre del Castillo, Pétrola, Chinchilla de Monte-Aragón, Albacete, La Gineta, La Roda e Minaya.
Dende alí, a ruta continúa cara a El Provencio e Cuenca.
É un Camiño moi distinto ás multitudinarias etapas finais do Camiño Francés.
Seccións longas e planas.
Abrir horizontes.
Pequenas cidades.
E ás veces moi poucos peregrinos.
Esa soidade forma parte do que lle dá carácter á ruta.
Case 30.000 persoas seguen a súa viaxe
Aínda que Alejandro adoita andar só fisicamente, non está completamente só.
Estivo compartindo a viaxe polas redes sociais, onde case 30.000 seguidores seguen o seu progreso.
Iso creou un contraste inusual.
No camiño, pode pasar horas sen atoparse con outro peregrino.
Pero no seu teléfono seguen chegando mensaxes de apoio.
A xente comenta o seu progreso, anímao nas etapas difíciles e segue a emotiva historia detrás do paseo.
En certo modo, o seu Camiño é profundamente solitario e moi compartido.
Unha noite nunha praza de touros
Un dos momentos máis insólitos da viaxe ocorreu A Roda, na provincia de Albacete.
Alejandro pasou a noite nun lugar que poucos peregrinos poderían imaxinar usar como aloxamento:
a enfermería da praza de touros local.
Converteuse nunha desas historias inesperadas do Camiño que son imposibles de planificar con antelación.
Para unha ruta con menos servizos dedicados aos peregrinos que os grandes Camiños, a improvisación pode formar parte da experiencia.
E ás veces aquelas noites improvisadas convértense nas que máis lembra un peregrino.
O Camiño do Sureste segue sendo unha ruta tranquila
O Camiño do Sureste segue sendo moito menos transitado que o Camiño Francés, Portugués ou Norte.
Isto significa que algunhas etapas poden sentirse extremadamente illadas.
Para os peregrinos experimentados, iso pode ser parte da atracción.
Hai menos multitudes.
Menos presión.
Máis silencio.
Pero tamén significa que o camiñante debe ser máis independente e preparado.
O aloxamento, a comida e os servizos poden estar máis repartidos, e as etapas longas requiren unha planificación coidadosa.
A viaxe de Alejandro tamén está a dar a coñecer esta ruta pouco coñecida a milleiros de persoas que quizais nunca antes escoitaran falar dela.
Paisaxes que obrigan a frear
O percorrido polo interior de España está definido por amplas paisaxes e longas distancias.
O terreo arredor de Albacete trae horizontes infinitos, camiños rurais, terras agrícolas e espectaculares amencers.
É unha imaxe moi diferente do Camiño de Santiago das paisaxes verdes de moitos peregrinos internacionais asociados a Galicia.
E esa diferenza é importante.
O Camiño non é unha única paisaxe.
Trátase dunha rede de rutas que atravesan puntos moi distintos de España.
O Camiño do Sureste é un dos exemplos máis claros.
Unha viaxe pola dor
Camiñar longas distancias adoita crear espazo para pensamentos que a vida diaria deixa de lado.
As horas de silencio poden traer recordos.
Ás veces suavemente.
Ás veces dolorosamente.
A romaría de Alejandro converteuse nun xeito de levar adiante, paso a paso, a memoria do seu avó.
A viaxe non pode cambiar o que pasou.
Pero pode transformar a dor en movemento.
E movemento no sentido.
O Camiño comeza a miúdo antes da primeira frecha amarela
Un dos detalles máis poderosos da historia de Alejandro é onde comezou.
Non nunha famosa porta de peregrinación.
Non en Sarria.
Non en Saint-Jean-Pied-de-Port.
Na casa.
Iso cambia o sentido da viaxe.
O Camiño non comeza de súpeto cando un peregrino chega a unha ruta famosa.
Comeza no momento en que alguén decide camiñar cara a Santiago.
Para Alejandro, ese primeiro paso deuse en agosto.
Todo despois diso formou parte da mesma promesa.
Un avó que viaxa a cada paso
Hai miles de razóns para percorrer o Camiño de Santiago.
Fe.
Aventura.
Deporte.
Curiosidade.
Un cambio de vida.
Unha promesa.
Ou a lembranza de alguén que xa non está aquí.
O Camiño de Alejandro pertence a esa última categoría.
Camiña só en moitas etapas, pero cada quilómetro leva unha relación que continúa máis aló da ausencia.
E quizais por iso historias como esta resoan con tanta forza.
Porque o Camiño non sempre é chegar a un lugar.
Ás veces trátase de levar a alguén contigo ata alí.
Alejandro vai camiño de Santiago polo seu avó. E con cada paso, ese soño faise un pouco máis real.
