Carmen Vilariño, matriarca de Casa Avelina, lugar onde xeracións de peregrinos do Camiño Inglés atoparon moito máis que un bar: atoparon un fogar, morre aos 85 anos.
Hai xente que nunca precisa camiñar centos de quilómetros para formar parte do Camiño de Santiago.
Porque son eles os que agardan polo peregrino.
Os que abren unha porta cando chegas canso. Os que serven algo quente. Os que preguntan de onde vén e, sobre todo, como é. Esas que fan que un descoñecido que leva días andando se sinta uns minutos coma se volvese á casa.
Carmen Vilariño Muíño foi unha desas persoas.
As Travesas, en Carral, chora a morte do 85 anos da matriarca de Casa Avelina, un deses establecementos que ao longo dos anos acabaron formando parte da memoria sentimental do Camiño Inglés.
Casa Avelina non era só unha parada
Para comprender o que representa esta perda, hai que entender primeiro o que significan certos lugares para un peregrino.
Despois de horas camiñando, coas pernas cansadas e a mochila pesando algo máis que pola mañá, atopar unha porta na que te reciban con amor pode cambiar por completo un día.
Iso é precisamente o que moitos peregrinos atoparon ao longo dos anos na Casa Avelina.
O establecemento é histórico O estanco abriu en 1917 polos sogros de Carmen. Actualmente está dirixido polas súas fillas, Avelina e Carmen, pero ata hai ben pouco a súa nai seguía sendo vista alí, vixiando o que pasaba.
Tiña 85 anos.
E aínda formaba parte desa casa.
Porque lugares como este non se poden explicar cunha barra, unhas mesas ou un cartel na porta.
Son explicados pola xente.
"Como na casa"
Hai unha expresión que probablemente resume toda unha vida dedicada a recibir xente.
Os peregrinos dixeron sentirse alí "como na casa".
Poucas palabras poden representar mellor o espírito orixinal do Camiño.
Porque a hostalería non significa só proporcionar aloxamento ou comida.
A hostalería é mirar aos ollos.
Pregunta.
Escoita.
Lembrando unha cara cando volve anos despois.
Servir a un estraño coma se non fose un.
E facer que alguén que está a centos ou miles de quilómetros da súa casa sinta, por uns minutos, que pertence aí.
A xente que construíu o Camiño sen pintar unha soa frecha
Cando falamos da historia do Camiño de Santiago adoitamos lembrar grandes nomes, monumentos, mosteiros e catedrais.
Pero hai outro Camiño moito máis pequeno e tranquilo.
O construído durante décadas por miles de persoas anónimas.
A señora que encheu unha botella de auga.
O home que indicou onde estaba o refuxio.
O cura que abriu unha porta.
O traballador do hospital que atopou un colchón cando lle parecía imposible.
A familia que servía un prato de comida aínda que fose tarde.
Tamén construíron o Camiño.
E Carmen pertencía a esa xeración.
Hoxe haberá unha cadeira que se sente un pouco máis baleira
Os peregrinos seguirán pasando polas Travesas.
Seguirán entrando na Casa Avelina.
As mochilas seguirán colocando xunto ás mesas e seguramente volverán escoitarse idiomas de medio mundo.
O Camiño continuará.
Sempre continúa.
Pero haberá recordos que permanecerán inevitablemente ligados a aquela muller que tantos anos estivo alí observando o ir e vir dos camiñantes.
Segundo a información publicada por O Ideal Galego, Carmen Vilariño era a viúva de Fernando Vicente Veiras e a súa despedida terá lugar este sábado 8 de agosto cun funeral e posterior enterro en Santa Mariña de Beira.
Porque o Camiño tamén está feito de despedidas
Miles de persoas percorren Galicia cada ano buscando Santiago.
Moitos cren que lembrarán principalmente as paisaxes.
Pero co paso dos anos sucede algo curioso.
Esquécense algúns quilómetros.
Algunhas cidades están confusas.
Mesmo o nome dalgún albergue desaparece da memoria.
Pero case non esquezas quen foi amable contigo cando estabas esgotado.
Iso queda.
Por iso hoxe o Camiño Inglés perde máis que un dos seus veciños máis queridos.
Perde a unha desas persoas que durante décadas axudou a darlle a súa alma.
E seguramente, nalgún lugar do mundo, haberá antigos peregrinos que hoxe lembran a Casa Avelina sen saber sequera que Carmen marchou.
Quizais esa sexa a marca máis fermosa que pode deixar unha persoa.
Ter feito sentirse como na casa aos que estaban lonxe dela.
Bo camiño, Carmen.
E grazas por estar tantos anos ao outro lado da porta.
