Do silencio á multitude: A chegada de peregrinos a Santiago multiplicouse por sete nun século
Se puidésemos viaxar no tempo cen anos e estarmos na praza do Obradoiro un día calquera de 1926, a imaxe sería irrecoñecible. Non só pola falta de cámaras dixitais ou mochilas Gore-Tex, senón polo silencio. Segundo os datos analizados A Voz de Galicia, a afluencia de peregrinos á cidade do Apóstolo ten multiplicado por sete no século pasado.
O que antes era un constante pero discreto reguero de devotos e buscadores é hoxe un fenómeno global que desafía todas as previsións. Pero que significa realmente este "x7" para o espírito da ruta?
1. O fin da “peregrinación duns poucos”
A principios do século XX, percorrer o Camiño era unha rareza, unha aventura case heroica reservada a uns poucos valentes ou xentes das comarcas próximas. Santiago acolle hoxe persoas de máis de 180 nacionalidades. O Camiño democratizouse, globalizouse e, sobre todo, diversificouse.
Xa non só andamos pola fe; Camiñamos polo deporte, pola saúde mental, para desconectar do ruído dixital ou simplemente polo pracer de coñecer xente nova.
2. Por que este crecemento explosivo?
Son varios os factores que explican por que hoxe somos sete veces máis que hai cen anos:
- Mellora das infraestruturas: En 1926, durmir "no Camiño" significaba pedir permiso nunha palleira ou nunha casa particular. Hoxe, a rede de albergues públicos e privados é a envexa de calquera ruta de sendeirismo global.
- O impulso institucional: Dende Xacobeo 93, o Camiño converteuse nunha marca de prestixio internacional.
- A procura do auténtico: Nun mundo cada vez máis tecnolóxico, a sinxeleza de andar etapa tras etapa é o “luxo” que todos buscamos.
3. O reto de morrer de éxito
Non todo son festas. Este crecemento multiplicado por sete pon sobre a mesa o gran debate deste 2026: o sustentabilidade. Santiago é unha cidade pequena e o seu centro histórico ten un límite. O reto deste século xa non é atraer máis xente, senón xestionar a quen veña para que a experiencia non perda a súa alma e a cidade non se converta nun parque temático.
O Camiño segue vivo
A pesar das cifras vertixinosas, o certo é que a sensación ao entrar na praza segue sendo a mesma. Dá igual se es un dos dez peregrinos que chegaron hai un século ou un dos miles que hoxe entran: a emoción de deixar caer a mochila diante da Catedral é algo que a estatística non pode multiplicar, porque é único para cada un.
O Camiño cambiou de pel, fíxose máis grande e sonoro, pero o seu corazón segue latexando coa mesma forza que hai cen anos.
