Querido hospitaleiro: Confesións dun peregrino (e un pouco de agradecemento)
Querido hospitaleiro, alma bendita do Camiño, faro na noite de burbullas e calcetíns mollados!
Esta carta non é unha postal, nin un deses correos con "asunto: a miña vida cambiou grazas a ti" (aínda que case). Esta é unha confesión. Unha sincera confesión de quen, non hai moito tempo, aterrou no teu albergue coa fe dun carboeiro e a aparencia dun náufrago. Recordo chegar arrastrando a mochila, que nese momento pesaba o mesmo que un elefante adolescente, e cunha expresión facial que oscilaba entre a alegría de "cheguei" e a agonía de "onde está a ducha?"
Ti, con ese sorriso que parece adestrado para disipar as nubes de tormenta e as malas vibracións, mostráchesme a miña litera. Esa litera, oh, a litera! Ao principio, ves con escepticismo urbano. "E a xente dorme aquí?" pregúntas, mentres o teu cerebro segue procesando os baixos ronquidos da persoa ao teu lado e o murmurio de sete linguas diferentes que se xuntan nunha Torre de Babel de descanso. Pero entón, amigo hospitalario, a túa litera convértese no trono dos teus soños máis profundos, onde a manta de la rabiosa é máis suave que a seda e o colchón, que antes parecía pedra, transfórmase nunha nube de algodón. Grazas, en parte, á túa maxia... e aos quilómetros acumulados, por suposto.
Lembro aquela noite na que un peregrino, posuído polo espírito da loxística (ou quizais o allo e a cebola no cocido), decidiu reorganizar o calzado de todos ás 2 da madrugada. Eu, que case chegara ao nirvana na miña litera, escoitei o "clack, clack" das botas e o suave bufido do "organizador". Ti, hospitaleiro, coa sabedoría dun mestre zen e a paciencia dun santo, apareceches da nada, resolveches a lea cun “shhh” e un movemento da cella que valía mil sermóns, e volveu reinar a paz. Ti es o sherpa das nosas mochilas, o psicólogo das nosas crises existenciais e o gurú da lavandería.
E que dicir da ducha. Esa ducha, tan ansiada como a Santo Grial. Dá igual se a auga sae fría, morna ou con arrebatos; Dá igual que teñas que facer cola cun grupo de xaponeses, algúns alemáns e unha familia australiana. O mero acto de ducharse nun albergue é unha purificación. Saes cheirando a limpo (ou polo menos menos sucio) e con enerxías renovadas para buscar a roupa interior colgada entre os piñeiros. Grazas pola auga quente (cando estea dispoñible) e por comprender a nosa carreira matinal!
Pero máis aló das liteiras, das duchas e dos ronquidos sinfónicos, o que realmente nos dás é hospitalidade. Esa palabra que no Camiño adquire unha dimensión case sagrada. Esa primeira mirada de complicidade, o mapa estendido sobre a mesa, o consello sobre a seguinte etapa, a oferta dun café quente ou simplemente o silencio respectuoso cando o teu corpo só pide paz. Vostede é o gardián dunha tradición milenaria, o elo dunha cadea humana que fai posible esta viaxe para miles de almas.
Así que, dende o fondo do meu corazón (e dos meus pés maltreitos), quero darche as grazas, Hospitaleiro. Grazas pola paciencia co torpe que non sabe poñer a lavadora, co roncador empedernido, co que pregunta por quinta vez onde está o supermercado. Grazas polos teus consellos, polo teu sorriso, pola túa presenza discreta pero fundamental. Ti es a columna vertebral deste fenómeno universal, o heroe sen capa que nos axuda a chegar a Santiago coa alma un pouco máis lixeira e o corazón máis cheo.
Bon Camiño, hospitalario, e que o Karma che devolva cada boa acción multiplicada!
Con gratitude eterna (e sen burbullas por agora),
Un peregrino máis.
