Homenaxe a Tomás, o derradeiro templario de Manjarín

Hoxe o Camiño de Santiago é máis tranquilo.
Non porque falten pasos ou voces, senón porque se apagou unha desas luces que non se ven pero se senten.
Xa desapareceu Tomás, o último templario de Manjarín, e con el vai unha parte máxica, case mística, do que significa camiñar cara a Santiago.

Os que tivemos a sorte de coñecelo —aínda que fose só por un momento— sabemos que Tomás non era un simple hospitaleiro.
Era un gardián do espírito do Camiño.
Un home que dende o seu refuxio no alto do porto de Foncebadón ofreceu café quente, sabias palabras, un sorriso pausado e aquela bandeira templaria ondeando ao vento coma un faro no medio da nada.

Manjarín sempre foi un lugar estraño: un punto entre a néboa, o frío, o cansazo...
e aínda cheo dunha enerxía que non tiña explicación.
A explicación foi el.
A súa presenza.
A súa voz.
A súa fe en que o Camiño era máis que un camiño. Era unha irmandade.

Lembro -como lembran tantos peregrinos- chegar a Manjarín coa roupa húmida e o corpo tremendo, e atopar alí a Tomás, con esa mestura de solemnidade e tenrura que só el sabía transmitir.
Non preguntei de onde viches.
Non era necesario.
Miroute aos ollos e dixo:
"Ánimo, irmán. O Camiño chámate".

E un sentía que si, que todo volvía caer no seu sitio.

Hoxe ese refuxio templario está orfo, pero non baleiro.
Está cheo de recordos, conversas, de peregrinos que atoparon forza nas súas palabras e calor na súa hospitalidade.
Énchese do seu espírito, aquel que non coñeceu fronteiras nin bandeiras, só xente que andaba buscando algo que nin sequera sabían nomear.

Dende aquí, dende esta ribeira onde o corazón se encolle, quero mandar o meu o máis sentido pésame á súa familia, aos seus amigos e a todos aqueles que compartiron con el noites frías, historias interminables e aquel lume que gardaba aceso máis por amor que por necesidade.

Grazas, Tomas.
Grazas pola túa dedicación, pola túa fe, pola túa constancia.
Grazas por construír un lugar onde a maxia do Camiño se fixo real.
Grazas por lembrarlles a todos que o Camiño é humanidade, protección, encontro...
e tamén a despedida.

Hoxe, miles de peregrinos en todo o mundo levantarán o seu persoal na túa honra.
Porque aínda que te vas, o teu espírito seguirá camiñando connosco.
Paso a paso.
Sempre.

Buen Camiño, irmán. Que a luz te guíe.