Cando o Camiño Francés se converteu nunha película... e conquistou Italia
Hai historias que sen previo aviso abren camiño coma unha flor que nace entre dúas pedras. Un día calquera —quizais un deses nos que o Camiño Francés amence con néboa baixa e cheiro a terra mollada— un equipo de cine chegaba a Triacastela con cámaras, cables e esa mestura de nervios e ilusión que só se ve cando se vai contar algo grande.
E rapaz que o contaron.
A película, unha comedia italiana rodada entre albergues, sendeiros e ese castiñeiro centenario que parece coñecer todos os segredos dos peregrinos, estoupou na billeteira italiana como unha brillante sorpresa. Ninguén esperaba un éxito tan rotundo... aínda que quizais o fixo o Camiño. Sempre sabe cando algo ten alma.
A historia xira en torno a un herdeiro dun emporio de mobles -un home tan afeito ao luxo que a palabra "mochila" lle soaba case como unha broma privada- que, a través dun xiro da vida, acaba camiñando centos de quilómetros. Botas gastadas, bochas reais, conversas inesperadas... e un reencontro coa súa filla que fai de compás emocional nesta viaxe que comeza como física e remata como íntima.
Lembro unha anécdota inventada, pero podería ser real: unha muller de Triacastela contoume (imaxinariamente) que durante a rodaxe viu ao protagonista sentado á beira da estrada, quitarse as botas e mirar a paisaxe coma se fose a primeira vez que entendía o que era respirar fondo. "Aí foi onde o pillou o Camiño", dixo rindo. "Entrouno dentro".
E quizais esa sexa a clave do éxito. O público italiano —tan emotivo, tan entregado a abrazar historias palpitantes— deixouse seducir polo humor, si, pero tamén por esa nostalxia tranquila que ten o Camiño. Esa sensación de que todos, tarde ou cedo, necesitamos un lugar onde reencontrarnos.
As salas enchéronse, as risas saltaron de asento en asento e moitas persoas descobren por primeira vez que hai un camiño milenario en España onde se pode perder para atoparse.
En Triacastela aínda lembran o bulicio da rodaxe. Os veciños miraban polas súas portas, os peregrinos mesturáronse con actores e os nenos observaban como a maxia do cine convertía a súa aldea nun escenario. E agora, vendo o éxito, hai un pouco de orgullo que se mete en cada conversa.
Quizais a película conseguiu algo máis grande que un récord de taquilla: fixo sentir a milleiros de persoas, sen ter pisado o Camiño, que xa percorreron unha distancia.
Ao final
Porque o Camiño, cando se deixa filmar, non actúa: respira.
E quen o mira -sexa en persoa ou desde unha cadeira de brazos- descobre que cada pedra mantén o latexo do corazón,
que cada amencer é unha páxina en branco,
e que ás veces abonda cunha soa historia ben contada
para acender as ganas de camiñar.
