A primeira vez que fas o Camiño de Santiago todo sorprende. O segundo, sorprendentemente, cambia case todo. Xa non andas do mesmo xeito, non miras os quilómetros do mesmo xeito e comezas a entender que volver ao Camiño non significa repetilo. Significa vivilo doutro xeito.
A primeira vez que unha persoa fai o Camiño de Santiago adoita ter moitas preguntas na mochila.
Canto queda?
Chegarei?
Será moi difícil?
Atoparei aloxamento?
Realmente necesito todo o que levo?
Cada etapa parece unha proba e cada sinal amarelo confirma que se segue avanzando cara a un destino que aínda parece moi afastado.
Pero entón chega Santiago.
Chegas a casa.
Pasan unhas semanas.
Ás veces uns meses.
E sucede algo curioso.
Comezas a pensar en volver.
Cando finalmente o fas, descobres que o segundo Camiño non é tan semellante ao primeiro como imaxinabas.
A paisaxe pode ser semellante.
As frechas aínda están alí.
Pero ti cambiaches.
1. Xa non necesitas demostrar que podes facelo
O primeiro Camiño adoita ter un obxectivo moi concreto: chegar.
Cada etapa conta.
Cada quilómetro parece importante.
Mesmo hai certa preocupación por cumprir o plan que tiñamos preparado antes de marchar.
No segundo Camiño esta tensión adoita diminuír.
Xa sabes que podes andar.
Xa sabes que haberá días malos.
Tamén sabes que remata un día difícil.
Isto permítelle camiñar con menos presión.
Se necesitas parar, para.
Se unha etapa ten que ser máis curta, acéptao.
E se descobres un lugar que merece unha hora de descanso, comezas a entender que quizais esa hora tamén forme parte do Camiño.
2. A mochila pesa menos, aínda que leves case a mesma cantidade
Quen volve ao Camiño adoita aprender unha das súas primeiras grandes leccións:
Case sempre levamos demasiado.
Na primeira romaría aparecen os famosos “por se acaso”.
Unha camiseta por se fai frío.
Outra por se fai calor.
Un terceiro pantalón.
Unha farmacia completa.
Obxectos que probablemente nunca usaremos.
A segunda vez que a mochila comeza a parecerse máis ao que é realmente necesario.
Pero hai outro cambio.
Aínda que o peso físico é similar, psicoloxicamente pesa menos.
Xa sabes como colocalo.
Xa sabes cando tens que apretar as correas.
Xa sabes cando descansar.
E, sobre todo, aprendeu que case calquera problema ten solución no pobo próximo.
3. Deixas de mirar continuamente os quilómetros
Durante o primeiro Camiño, moitas conversas comezan cunha pregunta:
—¿Cantos quilómetros quedan?
O teléfono aparece constantemente.
Consúltase a distancia.
Miras o perfil.
A chegada está calculada.
No segundo Camiño sucede algo diferente.
Comeza a medir as etapas dun xeito diferente.
Unha fonte.
Un café.
Unha igrexa.
Un bosque.
Unha conversa.
A distancia segue sendo importante, pero deixa de gobernar completamente o día.
Algúns dos mellores momentos ocorren precisamente cando deixas de mirar canto queda.
4. Falas máis coa xente
No primeiro Camiño adoita ser moi consciente do propio corpo.
Os pés.
A mochila.
O cansazo.
O próximo aloxamento.
No segundo hai máis espazo para mirar arredor.
E iso cambia completamente a experiencia.
Comezas a falar co hospitaleiro.
Pregúntalle ao aldeano.
Séntese con alguén que anda máis amodo.
Escoitas historias.
O Camiño non deixa de ser unha viaxe física, pero comeza a parecerse moito máis a unha sucesión de encontros.
E moitas veces eses encontros acaban sendo o que realmente lembras anos despois.
5. As burbullas xa non son unha traxedia
A primeira dor pode parecer a fin do mundo.
Unha burbulla.
Un xeonllo que protesta.
Un día chuvioso.
Un aloxamento que non foi o que esperabamos.
Todo parece enorme porque aínda non sabemos como responder.
A segunda vez aparecen os mesmos problemas.
Pero cambia a nosa reacción.
Sabemos como tratar unha pequena burbulla antes de que empeore.
Sabemos que un día de choiva remata.
Sabemos que despois dunha subida sempre haberá unha caída.
A experiencia non elimina as dificultades.
Simplemente fai que deixen de dominar o Camiño.
6. Santiago xa non é o único obxectivo
A primeira vez, Santiago exerce unha forza enorme.
Cada sinal cos quilómetros restantes lémbrache constantemente o obxectivo.
A praza do Obradoiro parece o final de todo.
Pero cando volves, comezas a descubrir algo estraño.
Santiago segue sendo importante.
Pero xa non é o único.
Quizais esperes máis daquela pequena cidade.
Un hostal que lembras.
Unha conversa ao atardecer.
Un tramo de bosque.
Unha cervexa despois dunha longa etapa.
Ás veces mesmo comezas a sentir certa tristeza cando os quilómetros a Santiago diminúen.
Porque xa sabes o que significa chegar.
Tamén sabes o que significa rematar.
7. Descobres que nunca fas o mesmo Camiño
Esta é probablemente a gran sorpresa.
Podes percorrer exactamente a mesma ruta.
Durmir nos mesmos pobos.
Cruza os mesmos cadrados.
E aínda así, experimenta algo completamente diferente.
A xente cambiou.
O tempo cambiou.
A paisaxe cambiou.
E cambiaches.
Por iso hai peregrinos que regresan unha e outra vez.
Non necesariamente buscan descubrir unha nova ruta.
Ás veces queren comprobar o que atopan nunha ruta que xa coñecen.
Porque o Camiño ten unha peculiaridade difícil de explicar a quen nunca o percorreu:
O lugar pode ser o mesmo, pero a experiencia nunca o é.
A segunda vez comezas a comprender algunhas cousas
Quizais durante o primeiro Camiño aínda pensamos demasiado en completar unha experiencia.
Queremos facelo ben.
Queremos chegar.
Queremos conseguir Compostela.
Queremos facer fotografías.
A segunda vez moitas desas cousas aínda importan.
Pero aparecen outros.
Camiña sen présa.
Escoita.
Durme canso.
Esperta cedo.
Sentado diante dunha igrexa pechada sen ter que entrar.
Compartindo comida con alguén cuxo apelido probablemente esqueceremos.
O Camiño faise menos extraordinario e, curiosamente, moito máis profundo.
E a terceira vez?
Aí comeza outro problema.
Porque despois do segundo Camiño xa se sabe perfectamente o que pasa.
Di que será o último.
Volve á casa.
Garda a mochila.
Coloca a credencial nun caixón.
E uns meses despois abre un mapa.
Só para mirar.
Iso é o que di.
Pero todos sabemos como remata esa historia.
O Camiño non sempre dá ganas de chegar. Ás veces conséguese algo moito máis perigoso: dar ganas de volver.
