“Crónica dun peregrino que chegou a Santiago arrastrando a súa alma”
Non cheguei a Santiago...
a inercia trouxome.
Porque non se entra na praza do Obradoiro.
Un entra arrastrando a súa dignidade en forma de mochila.
Ves a catedral e pensas:
—“Que bonito, que emoción, que momento espiritual”.
E os teus pés din:
""Xa non somos pés, somos recordos".
Fixen o Camiño de Santiago buscando a paz interior...
e atopei:
- Paz
– Interior
– E unha burbulla que semella unha boliña galega
Porque ninguén che avisa de que o Camiño é así:
Comezas a pensar "isto vai cambiar a miña vida".
e acabas pensando "se chego vivo alí prometo pasar descalzo por Ikea o resto da miña existencia".
A xente di:
—“O Camiño é unha experiencia espiritual”.
Espiritual é cando a túa alma está separada do teu corpo e van por rutas diferentes.
Cheguei á praza e pasoume como nos documentais:
Quiteime a mochila
Quiteime as botas
e perdín as ganas de existir durante dez minutos.
Deitado alí no chan, mirando para o ceo, pensei:
"Señor, grazas por traerme aquí...
Pero devólveme os gemelos, que teño en Burgos”.
O mellor é que abrazas a xente que non coñeces:
—“Irmán, conseguímolo”.
—“Non sei quen es ti, pero sufrimos xuntos”.
Iso crea un vínculo máis forte que un matrimonio:
suor compartida
visto burbullas
e medias que deberían ser ilegais.
E despois está o momento da cervexa.
Porque ninguén vén dicindo:
-"Vou rezar".
Non.
Chegas dicindo:
-"Onde está o bar máis próximo a Deus?"
A cervexa en Santiago non é refrescante:
curación.
Bebes un e:
-Tes xeonllos de novo
- as túas pestanas volven medrar
- e comezas a dicir:
"Ben, non foi tan malo..."
MENTIRA.
Foi horrible.
Marabilloso.
Horrible.
Marabilloso.
Porque saes dicindo:
"Nunca volverei facer esta merda".
Pero dúas semanas despois:
"Sabes que? Quizais o ano que vén outro xeito..."
O Camiño de Santiago non remata na catedral.
Remata cando:
– quitas as botas
– non cheiran a morte
– e podes sentarte sen facer ruídos de mobles vellos
