Dá igual se estás en Galicia, Castela e León, Asturias, Portugal, Navarra ou Francia. Quen teña feito varias etapas do Camiño de Santiago sabe que os albergues cambian, as camas, os pobos e incluso o menú diario. Pero hai algo que se repite con precisión case científica: os personaxes.
Todas as noites, despois de andar durante horas, aparecen de novo os mesmos perfís. Ás veces cambian de nacionalidade, outras de idade, pero o seu comportamento é sospeitosamente semellante. E se algunha vez durmiches nun albergue de peregrinos, probablemente recoñecerás máis dun.
1. O madrugador das 4:45
É unha especie perfectamente adaptada á escuridade.
Ninguén sabe exactamente por que ten tanta présa. A próxima cidade está a doce quilómetros, o almorzo non abre ata as sete e fóra fai frío. Pero considera que as 4:45 da mañá é unha hora razoable para comezar a preparar a mochila.
Primeiro abra unha bolsa de plástico.
Despois outra.
Despois descobre que garda o calcetín que precisa no fondo da mochila e comeza unha escavación arqueolóxica entre camisetas, cargadores, botellas, froitas e obxectos que ninguén entende por que levou ao Camiño.
Finalmente acende un faro capaz de iluminar un aeroporto.
En menos de cinco minutos espertou toda a sala.
Cando sae do albergue, pecha a porta con moito coidado e sae convencido dunha cousa: ninguén se decatou.
2. O cirurxián do pé
Despois da ducha comeza a operación.
Coloca enriba da mesa vendas, agullas, fío, Compeed, cinta adhesiva, crema, vaselina, tesoiras e produtos cuxa existencia ata ese momento non coñecías.
Séntase, levanta un pé e obsérvao coa mesma concentración que un especialista ante unha intervención complicada.
—Teño unha pequena burbulla.
O "pequeno blister" parece ter o seu propio código postal.
Os demais peregrinos procuran non mirar, sobre todo os que están ceando.
Pero é imposible.
O cirurxián do pé limpa, pincha, protexe, venda e analiza cada dedo do pé mentres explica con calma o que pasou na etapa anterior.
Despois deixa todo o seu material e di:
—Mañá, coma novo.
Ninguén está completamente a salvo.
3. O peregrino tecnolóxico
A túa principal preocupación non son as burbullas.
A choiva tampouco.
Nin sequera as ladeiras.
O teu verdadeiro inimigo é unha frase:
—Só temos dous enchufes.
Leva un teléfono móbil, reloxo GPS, auriculares, cámara de acción, outra cámara, batería externa, unha segunda batería externa por se falla a primeira e varios cables que parecen pertencer a unha estación espacial.
Nada máis chegar ao albergue, inspecciona as paredes.
Non busca cama.
Busca electricidade.
Cinco minutos despois converteu unha pequena mesa nun centro de operacións tecnolóxicas.
Mentres os demais preguntan onde poden lavar a roupa, el pregunta:
—A wifi funciona ben aquí?
O Camiño seica leva mil anos percorrido sen móbiles, pero non está disposto a arriscarse a facer unha etapa sen gravar cada metro.
4. O que mañá fará “só 42 quilómetros”.
Este personaxe é especialmente difícil de entender cando acabas de completar unha etapa de 23 quilómetros e necesitas apoiarte nas paredes para subir as escaleiras.
Está sentado en silencio tomando unha cervexa.
Alguén pregunta:
—¿Onde vas mañá?
E respostas:
-Non moito. Só 42 quilómetros.
Silencio.
Alguén deixa caer o garfo.
Outro peregrino mira o mapa intentando descubrir se hai algún erro.
Pero non.
Son 42 quilómetros.
O máis preocupante é que parece feliz.
Explica que normalmente fai 35 ou 40, que ten "bo ritmo" e que probablemente chegue antes de comer.
Á mañá seguinte comezas a camiñar coas pernas aínda negociando contigo.
Xa leva percorrido vinte quilómetros.
5. O peregrino que todo trae
A túa mochila é demasiado pesada.
Todo o mundo llo dixo.
Pero cando chega a hora da cea comezas a entender por que.
Abre unha cremalleira e aparece o pan.
Outra cremalleira: queixo.
Despois xamón.
Chocolate.
Froita.
Froitos secos.
Unha pequena botella de viño.
Algo que preparou a súa nai.
E posiblemente algunha lata que estivo viaxando desde Saint-Jean-Pied-de-Port.
En cinco minutos hai seis peregrinos arredor da súa mesa.
En dez minutos, doce.
Despois de quince minutos, ninguén lembra de que país son todos.
O idioma oficial convértese en pan con queixo.
Probablemente sexa un dos personaxes máis queridos de calquera albergue.
Porque no Camiño compartir comida ten unha capacidade extraordinaria para converter aos descoñecidos en compañeiros.
6. O roncador
Hai unha característica común en practicamente todos os roncadores pesados:
Afirman que non roncan.
—A miña muller di que ás veces fago un pouco de ruído.
Esa noite descobres que a súa muller é unha persoa extraordinariamente prudente.
Ás once comeza suavemente.
Con doce anos xa parece un motor diésel.
Á unha da mañá vibra a litera.
Ás dúas, varios peregrinos probaron tapóns, almofadas sobre a cabeza e técnicas de meditación.
Non funciona nada.
O máis sorprendente é observar ao que ronca.
Durme tranquilamente.
En paz.
Feliz.
Á mañá seguinte esperta descansado e pregunta:
—Como durmiches?
Nese momento o Camiño ensina outra das súas grandes virtudes: o autocontrol.
7. O filósofo do Camiño
Coñecécheste con el esta tarde.
Non sabes o seu apelido.
Probablemente mañá sigades rutas diferentes.
Porén, antes de cear xa coñeces parte da súa vida.
Cóntache por que decidiu camiñar, que pasou co seu traballo, como rematou unha relación, que pensa sobre os cartos, a felicidade, a amizade e o sentido da existencia.
Todo comezou cunha simple pregunta:
—¿De onde ven?
Tres horas despois estás falando de decisións das que nunca lle contaches a ninguén.
E quizais esta sexa unha das cousas máis curiosas do Camiño de Santiago.
As conversas ocorren rapidamente.
A xente sabe que quizais non se reencontrará e iso elimina moitas barreiras.
O filósofo pode ser intenso.
Pero tamén adoita ser el quen lembra que detrás de cada mochila hai unha historia.
E seguro que faltan algúns
Poderiamos engadir moitos máis.
O que leva unha mochila xigantesca durante a primeira etapa e comeza a regalar cousas na segunda.
O que asegura que nunca utiliza transporte pero coñece perfectamente todos os horarios dos autobuses.
O peregrino que se perde seguindo unha enorme frecha amarela.
A persoa que chega dicindo que só fará cen quilómetros e acaba pensando no seu próximo Camiño antes incluso de chegar a Santiago.
Porque o Camiño non só está formado por rutas, monumentos e paisaxes.
Tamén está construído con personaxes.
Con xente esgotada, divertida, silenciosa, xenerosa, esaxerada, ilusionada ou completamente despistada.
E quizais por iso, anos despois, moitos peregrinos lembran perfectamente unha cea improvisada nun albergue aínda que esqueceron o nome da vila.
Ao final, todos fomos un destes sete nalgún momento.
E probablemente máis dun.
