Os peregrinos fumadores do Camiño de Santiago: promesas eternas, estancos inexistentes e fe na nicotina
Nela Camiño de Santiago Hai silencio, espiritualidade, bochas... e peregrinos fumadores que viven a súa propia penitencia moderna. Porque se algo está claro despois do primeiro día, é iso Ninguén calcula realmente cantos cigarros necesitarán..
O peregrino fumante comeza motivado:
—“No Camiño fumo menos”.
—“É un bo momento para marchar”.
—“Por suposto, camiñar axuda”.
E o Camiño, que escoita pero non promete nada, sorrí.
O gran drama: os estancos
Ninguén fala disto antes de saír, pero O Camiño está cheo de igrexas... e baleiro de estancos.
O peregrino fumegante aprende rapidamente:
- hai pobos con tres igrexas e cero tabaco
- Hai bares con menú de peregrino e sen máquinas
- Hai aldeas onde o tabaco é lenda
E aí comeza a verdadeira ansiedade:
—“¿Sabes se hai unha tenda de tabaco máis adiante?”
-"Non".
-"Na próxima cidade?"
-"Tampouco".
—“Ben... Buen Camiño.” (suando)
O ritual do cigarro "significativo".
No Camiño non se fuma cigarros só por iso.
Fumado:
- para reflexionar
- descansar
- para celebrar
- sufrir
- ou porque si, xa subiu bastante
Sempre coa mesma frase:
-"Este é o último".
Mentira branca. Moi peregrino.
A promesa universal
O 90% dos peregrinos fumadores camiñan cunha promesa:
—“Cando chegue a Santiago, deixarei de fumar”.
Algúns dino en voz alta.
Outros pensan niso mirando ao horizonte.
O Camiño sinala... pero non presiona.
Mentres tanto, cada puro vén cunha xustificación:
-"Hoxe foi duro".
-"Eu andei moito".
-"Pensei en deixar, iso conta".
Comunidades internacionais de fume
Nada une máis que compartir lume.
Non importa o idioma:
-"Lume?"
-"Si."
-"Bon Camiño".
E xa es familia.
O fumador do Camiño non anda só.
Camiña con outros fumadores, intercambiando:
- tabaco
- consellos
- promesas incumpridas
- e mapas mentais de posibles estancamentos que case nunca existen
Chegar a Santiago (e negociar de novo)
Moitos chegan á catedral emocionados, cansados e convencidos:
-"Aquí deixei de fumar".
Algúns fano.
Outros acenden un diante da praza e din:
—“Despois do Camiño. Agora non toca decidir”.
Porque o Camiño ensina moitas cousas, pero sobre todo unha:
ninguén é perfecto, todos andamos como somos.
Con mochila.
Con fe.
Con dúbidas.
E ás veces... con tabaco.
