A Historia da Vía da Prata
Quizais sexa cuestión de tempo, pero se o software de Google Earth puidese aplicar o seu potente zoom, non só en calquera país, senón tamén en calquera momento da historia do camiño da prata, poderíamos remontarnos ao ano 196 a.C. e ver con claridade os límites e extensión das provincias Citerior e Ulterior, xerme do que hoxe é España. Hai vinte anos, os romanos desembarcaran na península e non só conseguiran someter e expulsar aos cartaxineses senón que tamén se propuxeron poñer en orde un quebracabezas de máis de medio millón de quilómetros cadrados formado por tribos de asturianos, cántabros, celtíberos, galegos, lusitanos, turdetanos, vascounos, vascones e vascones. terra.
En definitiva, un quebracabezas con miles de pezas espalladas que o exército romano conseguiu armar no ano 19 a.C. despois de máis de século e medio de cruentas guerras.
Nese longo período de cambios desapareceron os termos Citerior e Ulterior e Hispania quedou dividida nas provincias Tarraconense, Bética e Lusitania. emperadorA Península Ibérica quedou, finalmente, sometida ao poder de Roma e os tempos da república remataran a mans de Octavio Augusto (63 a.C.-14 d.C.), que se autoproclamara emperador.
As vías romanas en Hispania e a súa construción cénit na época imperial
Milenios antes da chegada do exército romano existían xa innumerables camiños, camiños ou camiños trazados por pobos prerromanos na península, fundamentalmente ligados ao seu labor pastoral e ao tránsito de gando. Tampouco cabe dúbida de que o exército romano aproveitou e mellorou estes camiños accidentados para avanzar máis rapidamente na súa tarefa de conquista.
Porén, durante a guerra foi inútil embelecer demasiado os camiños por falta de tempo e por temor a que fosen empregados contra eles polos guerreiros hispanos.
Co fin do conflito e coa chegada da paz, a civilización romana comezou a manifestar en Hispania as súas habilidades políticas, administrativas, artísticas e construtivas.
Nos primeiros séculos da nosa era, ata a invasión das hordas bárbaras no 409 d. C., a fisionomía da península mudou radicalmente e os castros celtas sucumbiron ante magníficas cidades dotadas de foros, teatros, anfiteatros e baños.
Un luxo en aras da convivencia e desfrute do cidadán romano. Entre elas, ademais das sólidas e imperecedeiras pontes de marca, os enxeñeiros romanos construíron unha extensa rede de estradas que unían Hispania de norte a sur e de leste a oeste.
Os enxeñeiros e obreiros romanos utilizaron os materiais que tiñan máis a man para os seus camiños e construíunos a partir dunha aglomeración de catro capas. O estatume estaba colocado sobre unha base de area, unha primeira capa composta por pequenas pedras que se unían con cal ou arxila. Enriba disto bótase o rudus, unha poderosa masa de pedras e seixos selados con morteiro de cal. A terceira capa era o núcleo, formigón puro de area grosa, e a última de todas era a capa de rodadura visible ou crista suma, formada pola típica pavimentación de pedra. A este respecto, Isaac Moreno Gallo, no seu estudo Vías Romanas, Enxeñaría e Técnica Construtiva publicado polo Ministerio de Fomento, difire e defende que a capa de rodadura non estaba asfaltada senón que sobre as lousas había outra capa máis fina de terra solta que permitía que os coches se desprazasen a maior velocidade.
A carón das estradas había indicadores de distancia denominados miliarios que se colocaban cada 1480 metros. Esta medida era a lonxitude dunha milla romana e equivalía a mil pasos dobres romanos, tendo en conta que cada paso dobre medía un metro e corenta e oito centímetros. Os miliarios son columnas cilíndricas de granito que están gravados, ademais do número da milla, co nome do emperador que mandaba cando se construían ou modificaban os camiños. Na Vía da Prata aínda persisten un gran número deles e, concretamente, os números XXVIII e CXXXIV coñécense como miliario de Correo e de Corral.
