Soidade é unha das grandes palabras que rodean o Camiño de Santiago.
Moitos téñena. Outros buscano. E case ninguén a vive exactamente como o imaxinaba antes de comezar a camiñar.
Falar de soidade no Camiño é falar dunha experiencia moi persoal, pero tamén moi compartida.
O medo á soidade antes de comezar
Antes de poñer a mochila, a soidade adoita darche respecto.
As preguntas aparecen como:
- E se me sinto só todo o tempo?
- E se non me conecto con ninguén?
- E se me resulta difícil emocionalmente?
É normal. Sobre todo no primeiro Camiño. A cabeza vai máis rápido que os pés.
A realidade do Camiño: nunca estás só
Unha das primeiras sorpresas do Camiño é que, aínda que comeces só, poucas veces te sentes illado.
Compartes:
- Etapas
- Albergues
- Táboas
- Silencios
- Fatiga
Ás veces só fai falta un saúdo ou un sorriso para romper o xeo. Outras veces, simplemente camiñar a uns metros doutra persoa é suficiente compañía.
A soidade que existe (e que tamén ensina)
Hai momentos nos que andas só durante horas.
O son dos teus pasos, a túa respiración, a paisaxe.
E aparece a outra cara da soidade: o interior.
Esa soidade non sempre é incómoda. Moitas veces é necesario.
É cando:
- Ti organizas os pensamentos
- Escoita o que levas calado durante moito tempo
- Ti dás permiso para sentir
O Camiño non tapa o ruído interior. Báixao.
Camiñar só non é sentirse só
Esta é unha das grandes aprendizaxes do Camiño.
Podes camiñar só e sentirte acompañado.
E tamén podes estar rodeado de xente e sentirte só.
No Camiño, a soidade adoita ser unha opción:
- Únete cando che apeteza
- Sepárase cando o necesites
- Comparte sen compromiso
Ese equilibrio forma parte da súa maxia.
As reunións que non están previstas
Moitos peregrinos coinciden no mesmo:
non se buscan os encontros máis importantes.
Aparecen:
- Ao final dunha etapa
- Nunha conversa tranquila
- Mesa compartida
- Nun silencio compartido
Ás veces duran unha tarde.
Ás veces varios días.
Ás veces só ese momento.
E abonda.
Entón... mito ou realidade?
Soidade no Camiño de Santiago non é un mito, pero non é o que moitos temen.
Non é abandono.
Non é unha tristeza constante.
Non é illamento.
É unha mestura de:
- Silencio
- Encontros
- Tempo para ti
- Comunidade sen obrigas
Unha reflexión final
No Camiño podes comezar só,
pero case nunca acabas igual que comezaches.
A soidade, cando aparece, non chega a baleirarte.
El vén para te drogar.
