Mentiras típicas sobre o Camiño de Santiago (e a realidade que che golpea cunha sandalia)
El Camiño de Santiago xera máis mitos que unha lenda medieval. Todo o mundo coñece a alguén que o fixo, alguén que "case o fixo" e alguén que nunca pisou unha frecha amarela na súa vida pero que cho explica cunha confianza insultante. Hoxe imos desmontar, con moito cariño e bastante mal humor, o mentiras máis repetidas do Camiño e a realidade que atopas cando é demasiado tarde para dar a volta.
"Isto é doado, se o fan os xubilados e os nenos"
A realidade: si, os xubilados fano... andan máis ca ti, levan menos peso e ás sete da mañá xa teñen dous cafés, tres etapas previstas e un blíster perfectamente escurrido.
E os nenos... porque non levan mochila, non pagan a vivenda e teñen enerxía nuclear. Ti, pola contra, vas cunha mochila que parece que tes unha lavadora dentro e dúbidas existenciais dende o quilómetro cinco.
“No Camiño camiñas tranquilo”
A realidade: con calma o primeiro día. Ao segundo comezas a mirar o reloxo, a pendente, o perfil do escenario e as caras dos que te pasan coma se paseasen co can. Hai días nos que andas zen... e outros nos que negocias contigo mesmo non sentarte nesa pedra porque sabes que non te levantarás.
"Seguro que perderás peso"
A realidade: unha mentira a nivel de menú do peregrino.
Almorzo completo. Bocadillo de media mañá "por se acaso". Menú con primeiro, segundo, sobremesa, pan, viño e café. Cervexa ao chegar "porque gañeino". E unha cea "lixeira" que alimentaría a unha familia de cinco persoas.
Si, camiñas 25 km... pero comes coma se cruzaras o deserto.
“Os albergues son tranquilos e o resto fantástico”
A realidade: JA.
Roncos que desafían as leis da física, bolsas de plástico ás cinco da mañá, xente que esperta coma se fose unha expedición ao Everest e o clásico peregrino que cre que o seu espertador só vibra (spoiler: non).
Durmirás pouco, mal... e aínda así erguerás e seguirás camiñando. Misterios do Camiño.
"Perdeste para sempre"
A realidade: perderse hoxe ten mérito. Frechas amarelas, fitos, sinais, apps, reloxos, outros peregrinos... Se te perdes é porque estabas a falar, mirando o teu teléfono ou convencido de que "este atallo é seguramente máis curto".
O Camiño sempre gaña. Sempre.
"Todo o mundo é boa persoa"
A realidade: a maioría si... pero tamén hai especies curiosas.
O que ocupa tres liteiras coas súas cousas.
O que se ergue ás catro "porque madrugo".
O que che explica toda a súa vida sen respirar.
E o que di "nunca me queixo" mentres se queixa sen parar.
Aínda así, acabarás rindo con todos. Ou todos eles.
"O Camiño é todo espiritualidade"
A realidade: hai momentos máxicos, claro. Silencios, paisaxes, conversas profundas...
E despois están as burbullas, o cheiro a reflexo, os calcetíns que podían andar sós e esa voz interior que che di: “pero quen me dixo que fixera isto?”.
Espiritual, si. Realista, moito máis.
"Faces amigos de por vida"
A realidade: fas amigos por un escenario, por dous días ou por unha cervexa. E iso é perfecto. Hai despedidas dramáticas en cada encrucillada: apertas eternas, promesas de visitas e un “vémonos en Santiago” que ás veces se fai realidade... e outras non. O Camiño ensina a soltar, mesmo á xente.
"Cando chegas a Santiago todo encaixa"
A realidade: chegas emocionado, canso, orgulloso... e pensando nunha ducha, comida e cama. O alto existe, pero non é unha iluminación divina inmediata. A verdadeira maxia adoita chegar días despois, cando xa estás na casa e algo no teu interior segue camiñando.
A gran verdade
O Camiño non é doado, non é cómodo e non é o que che retratan. Pero engancha. Quitache as tonterías, ponche no teu sitio e dáche historias que contarás mil veces... esaxerándoas un pouco, coma un bo peregrino.
E si: despois de todo, seguro que volverás. Porque o Camiño mente... pero namórase.
