Obradoiro: Onde a dureza do camiño dá paso á arte da postura!
Ah, a Praza do Obradoiro! Ese santuario final, ese lenzo xigante onde o peregrinos, despois de centos de quilómetros de suor, burbullas e batallas con chanclas, culminan a súa odisea. Poderíase pensar que, ao chegar, a escena sería unha de éxtase mística ou de meditación profunda. E si, hai algo diso, pero sobre todo, hai unha mostra postura de peregrino digno de estudo antropolóxico!
O primeiro que se ve non é a maxestosa fachada da Catedral, senón a mar de mochilas espallados polo chan, coma se explotaran nunha orxía téxtil. E no medio dese caos, eles: o flamante Compostela na man, cun sorriso que mestura a alegría do logro, o alivio de non dar un paso máis e un indicio de “mirade que ben me vexo despois de 800 quilómetros!”.
De súpeto, a praza convértese nun improvisado estudio fotográfico ao aire libre. Hai quen posa co Compostela coma se dun trofeo de Champions se tratase, quen tenta facer paradas de mans (con máis ganas que equilibrio), e non falta o grupo que, con ese cansazo épico nos ollos, se atreve a facer o salto sincronizado. E ten coidado con el "abraza o santo", que agora é máis como unha hora e media de cola para facerse un selfie rápido e saír rapidamente antes de ser multado por aglomeración!
E, sexamos sinceros, o Obradoiro É o escenario perfecto para documentar a fazaña. Despois de vivir días de barro, choiva e a mesma camiseta técnica, quen non quere inmortalizar o momento con dignidade (e con bo filtro)?
Así que, se vas ao Obradoiro, non te limites a admirar a arquitectura. Observa os peregrinos: a mestura de cansazo e euforia, os abrazos aos descoñecidos que agora son familia, e ese brillo inconfundible nos ollos... o brillo de quen sabe que fixo algo grande. E o da pantalla do móbil, por suposto, buscando o ángulo perfecto para Instagram!
Boa selfie e mellor Camiño!
