A mochila do peregrino: o teu mellor amigo... e o teu peor pesadelo
Ah, a mochila! Ese fiel compañeiro que, ao comezo do Camiño, parece unha prolongación do teu propio corpo, cheo de soños e calcetíns limpos. Pero non te enganes, peregrino, porque esa mesma mochila converterase, quilómetro tras quilómetro, nun ser con vida propia, decidido a probar cada fibra do teu ser e cada centímetro da túa paciencia.
Ao principio, éncheo coa devoción dun artesán: "isto é esencial", "isto vai vir ben", "por se acaso!" Empaca o chuvasqueiro, tres pares de calcetíns, a guía, o botiquín, a cámara, un libro, o pixama de seda (porque quen sabe) e ese minialtofalante para amenizar a escena. Proba, dás un salto... perfecto!
A mochila do peregrino: O teu mellor amigo... e o teu peor pesadelo: Pero o sol brilla, a pendente nunca remata e a túa mochila, de súpeto, transformouse nun mamut lanudo cargado de ladrillos. Cada paso é un "Oh, a miña espalda!", cada axuste de correas é un "Por favor, alguén quítao isto!" Descobres que eses pantalóns de máis pesan como unha barra de ouro e que o xampú sólido, aínda que é ecolóxico, parece estar feito de chumbo.
Aí comeza a negociación interna: "¿Realmente necesito este cepillo de dentes eléctrico ou pódome conformar cunha póla?", "É imprescindible esta segunda camiseta ou podo darlle a volta á camiseta de onte e escondela?", "O meu gel de ducha favorito ou unha pastilla de xabón multiusos que pode facer todo, incluso lavar a miña dignidade?". E así, pouco a pouco, vas convértete nun mestre do desapego material, tirando cousas aos lixos da cidade coma se fosen reliquias malditas.
Ao final do Camiño, a túa mochila non é un obxecto, é unha prolongación da túa alma endurecida. Está manchado de barro, cheira a "esforzo acumulado" e as súas correas son a forma perfecta dos teus ombreiros doloridos. Pero, velo baleiro no Obradoiro, séntese unha estraña mestura de alivio e nostalxia. Porque, a pesar de todo, esa pesada carga acompañouno en cada paso dunha aventura inesquecible. E si, a próxima vez, xuras que só levarás un cepillo de dentes... e outro de bambú!
Bo Camiño e que a túa mochila sexa máis lixeira que as túas penas!
