Seis amigos decidiron facer xuntos o Camiño de Santiago. Foi unha gran idea: compartir quilómetros, conversas e recordos. O único pequeno inconveniente foi que ningún deles quería facer o mesmo Camiño. Un pensaba saír ás cinco, outro ás dez; un soñaba con trinta quilómetros ao día e outro investigara onde servían a mellor tortilla de cada etapa. Aínda así, os seis estaban convencidos de que o problema era o resto.
Primeiro encontro: seis peregrinos, sete itinerarios
A organización comezou tres meses antes, nun grupo de WhatsApp chamado "Buen Camiño, equipo". En cinco minutos xa había 184 mensaxes. Clara, a organizadora, compartiu unha folla de cálculo con horarios, refuxios, pistas, fontes e un apartado de incidencias. Ninguén abriu o documento.
Julián, o deportista, escribiu: "Calculei que podemos facer trinta e cinco quilómetros ao día". Paco, o gastrónomo, respondeu: "E a que hora comemos?" "Uns dous". "Entón tes que facer vinte". Foi a primeira negociación seria da expedición.
Rosa, que quería andar amodo, preguntou se podían parar nos pobos. "Por suposto", respondeu Clara. "Teño programadas tres paradas de sete minutos". Rosa deixou o grupo durante oito horas.
E despois estaba Mario, o improvisador, que levaba semanas repetindo: “O Camiño dará”. Díxoo cunha calma admirable para quen aínda non sabía en que cidade empezaba.

Cinco da mañá: primeiro conflito internacional
O día da saída, Tomás, o madrugador, acendeu o farol ás catro e media. Levantara antes que o galo, que o mirou dende a pluma con evidente desaprobación.
"¡Arriba, o Camiño non espera!" anunciou. Dende a litera superior saíu a voz de Paco: «O Camiño leva mil anos. "Pode esperar ata o almorzo".
Clara quería marchar ás seis en punto. Julián estiverase estirando e saltaba pola porta. Rosa buscaba as súas lentes. Mario non atopou unha bota. Paco investigaba se a panadería da cidade abría ás oito.
Saíron ás oito e vinte. Tomás asegurou que perderan tres horas de luz. Paco lembroulle que gañaran dous cafés e un bocadillo. Ninguén soubo refutar ese argumento.
A frecha amarela contra o GPS
Á saída da vila apareceu unha bifurcación. Unha frecha amarela apuntaba cara á dereita. Mario mirou o seu teléfono e anunciou: "A miña aplicación di que está á esquerda". Clara despregou o mapa. Julián sinalou un camiño que subía por un monte. "Aí é onde se cortan catro quilómetros".
"Pero sobes douscentos metros máis", observou Rosa. "Perfecto para as pernas", respondeu Julián. "As miñas pernas xa teñen bastante personalidade", respondeu Paco.
Durante dez minutos discutiron ante o cartel. Pasaron dous peregrinos, seguiron a frecha e desapareceron tranquilamente. Os nosos seis protagonistas decidiron votar. O resultado foi de dous a dous, cunha abstención e un voto a favor do regreso ao bar.
Finalmente seguiron a frecha amarela. Mario afirmou que o seu GPS recalculara a ruta. O teléfono, que levaba media hora sen cobertura, nin confirmou nin desmentiu nada.

O albergue: a democracia das liteiras
Ao chegar ao refuxio, Clara quixo repartir as camas por orde de inscrición. Tomás pediu que o máis próximo á porta saíse cedo. Rosa quería unha á fiestra. Julián preguntou se había sitio para facer abdominales. Mario deitouse no primeiro carril libre. Paco só tiña unha pregunta: "A que hora é a cea?"
Na mesa común, despois de ducharse e quitarse as botas, por fin chegou a paz. Falaron das paisaxes, dunha muller que lles dixera onde rellenar as súas cantinas, e daquel can que os acompañara uns metros. Tamén recoñeceron, aínda que en silencio, que camiñar xuntos fora divertido.
Entón Clara puxo a colación o programa do día seguinte. "Mañá son vinte e sete quilómetros e temos que saír ás seis". Tomás propuxo cinco. Julián pediu trinta e cinco. Rosa suxeriu parar a visitar unha igrexa. Mario dixo que ían ver. Paco preguntou onde almorzaban.

Houbo silencio. Entón comezaron a rir. Porque, ao final, cada un levaba na mochila o seu propio Camiño, e por algo decidiran todos compartilo.
Ao día seguinte volveron discutir sobre a hora de saída. Pero desta vez xa sabían algo importante: a amizade non consiste en camiñar sempre ao mesmo ritmo, senón en esperar a que alguén se parou para mercar unha empanada.
Historia de ficción humorística. Personaxes e situacións inventadas. Ilustracións orixinais creadas para RTV Camiño de Santiago.















