No Camiño de Santiago hai unha unidade de distancia que non aparece nos mapas: o último quilómetro. No papel mide mil metros; sobre as pernas dun peregrino que leva sete horas camiñando equivale a cruzar un continente. Todo comeza cando alguén pronuncia a frase máis perigosa dun escenario: "Non te preocupes, xa está o albergue".
É unha escena recoñecible, aínda que deliberadamente esaxerada nestas liñas de humor. O peregrino sae pola mañá cun sorriso, a mochila perfectamente axustada e o convencemento de que hoxe non se queixará. Ao mediodía negociou un alto o fogo cos xeonllos. E, cando por fin ve o nome da cidade onde durmirá, descobre que a cidade é máis longa que o propio escenario.
Os 200 metros que desafían a ciencia
O primeiro cartel anuncia "Albergue: 200 m". A alegría é inmediata. Endereitase as costas, substitúe o sombreiro e mesmo aparece a unha velocidade descoñecida dende o primeiro día. Pero a estrada xira á esquerda, sobe un monte, cruza unha praza e volve virar. Ao fondo aparece outro cartel: "Albergue: 200 m".
O peregrino comproba se a frecha ten GPS, se os contadores son galegos ou se alguén inventou un sistema métrico destinado exclusivamente a probar a paciencia. Non é que o sinal sexa necesariamente incorrecto. O caso é que, naquel momento, calquera curva ten a lonxitude psicolóxica dunha autoestrada.
En caso de dúbida, é recomendable seguir as instrucións oficiais e comprobar a localización do aloxamento. Os desvíos ficticios desta historia pertencen ao humor; as frechas reais son demasiado importantes para converterse nunha broma.
A frase “xa estamos aquí” e outras ameazas
Sempre aparece alguén que aínda ten enerxía. É o acompañante que asegura ver o tellado do albergue detrás dun monte, aínda que seguramente viu un almacén agrícola. "Quedan cinco minutos", anuncia. Cinco minutos despois repite a mesma frase. Media hora despois xa ninguén fala con el.
Hai un momento especialmente delicado: cando aparece un veciño e o peregrino pregunta canto queda. "Nada, aí mesmo", responde amablemente. O problema é que, para unha persoa que vive alí, "ao lado" pode significar un agradable paseo de vinte minutos. Para os que levan dúas burbullas e unha mochila que pasou de oito a oitenta quilos imaxinarios, é unha declaración de guerra.
Mentres, o móbil insiste en que quedan 600 metros. O reloxo di que son as dúas. O estómago di que son cinco. Os pés non emiten declaracións: convocaron folga indefinida.
A aparencia celeste da camada libre
E entón ocorre o milagre secular. Despois da última curva aparece un edificio cunha palabra capaz de devolver a fe aos máis escépticos: "HOSTEL". O peregrino sente unha emoción comparable á de chegar a Santiago, pero cunha diferenza fundamental: aquí pode quitarse as botas inmediatamente.
Na recepción prodúcese o cambio de personalidade máis rápido coñecido. Hai dous minutos xurei que nunca máis volvería a andar. Agora pregúntanlle se mañá fará outra etapa e el responde: "Si, pero curto". A etapa curta ten vinte e catro quilómetros de lonxitude e ten un perfil que, visto de costado, semella o electrocardiograma dunha cabra nerviosa.
Despois de conseguir unha cama, unha ducha e algo de comida, descubriu que o último quilómetro era fermoso. Dígoo solemnemente, mirando fotografías feitas por outros, porque durante ese tramo só mirou para o chan.
El Camino ten sentido do humor
A aventura lémbranos que o cansazo cambia de proporción. Unha ladeira convértese nunha montaña, unha fonte convértese nun monumento nacional e un bocadillo convértese nunha experiencia mística. A maioría dos peregrinos viviron algunha versión desta traxicomedia e despois cóntana entre risas.
De feito, cando se recuperan as forzas, chegan as confianzas. Aparecen personaxes que parecen saír os nosos oito tipos de peregrinos, palabras dignas dicionario peregrino-castelán e solucións prácticas como as que recollemos consellos para evitar burbullas.
Iso si, unha petición para quen indique distancias: nunca prometa “dous minutos” a unha persoa con mochila. Dille vinte. Se chega antes, quererache para sempre. Se chega máis tarde, polo menos terás reducido a posibilidade de que che dedique un poema pouco amable.
A verdadeira chegada ao albergue non se mide en metros. Mídese no tempo que tarda un peregrino en quitarse as botas, suspirar e anunciar, contra toda evidencia, que mañá volverá espertar cedo.
Texto de humor e situacións ficticias inspiradas en experiencias comúns de peregrinación. A imaxe destacada é unha ilustración creada para RTV ; As fotos interiores son imaxes de stock reais con créditos.
