O autor holandés, falecido aos 92 anos, deixou nas súas páxinas a esencia do peregrino moderno: camiñar para comprender o mundo
O mundo das letras despídese Cees Nooteboom, o escritor holandés que fixo da viaxe unha forma de pensamento e das palabras un territorio sen fronteiras. Faleceu aos 92 anos, deixando atrás un amplo traballo profundamente ligado ao concepto de desprazamento, identidade e busca interior.
Nooteboom non era un peregrino típico, pero a súa literatura respira o mesmo aire que o Camiño de Santiago: a do viaxeiro que non só percorre quilómetros, senón que tamén cuestiona. En novelas como Rituais ou nos seus numerosos libros de viaxes, o autor explorou a condición humana desde a experiencia do movemento constante. Camiñar, para el, non era unha actividade física senón unha forma de pensar.
A súa relación con España foi profunda e duradeira. Viviu longos períodos no noso país e atopou nas súas paisaxes —castelá, insular, atlántica— unha fonte de inspiración inesgotable. Non é difícil imaxinar que os camiños xacobeos, coa súa mestura de silencio, historia e espiritualidade, encaixan perfectamente no seu universo literario.
O Camiño de Santiago, máis aló da súa dimensión relixiosa, é tamén un itinerario cultural que inspirou a escritores de todos os tempos. Na obra de Nooteboom atopamos esa mesma mirada contemplativa que experimentan moitos peregrinos ao cruzar a meseta ou ao entrar na Praza do Obradoiro. A idea de tránsito, de cruzamento entre mundos, de conversación entre pasado e presente, percorre tanto as súas páxinas como as mochilas dos que camiñan cara Compostela.
A súa literatura lémbranos que a viaxe non sempre ten un destino claro, pero si ten un sentido profundo. En tempos de présa e superficialidade, Nooteboom defendeu a lentitude, a observación e o diálogo coa memoria. Valores que aínda hoxe seguen vivos en cada etapa do Camiño.
Coa súa morte desaparece unha das voces máis elegantes da narrativa europea contemporánea. Pero como ocorre cos grandes viaxeiros, o seu legado segue aberto, listo para ser explorado. Porque, ao final, como saben os peregrinos, o importante non é chegar... senón entender o que o camiño nos susurra paso a paso.
