Neguko erromesak: hotza, euria eta taberna itxita egonda ere desagertzen ez den espeziea
Bi pertsona mota daude munduan: egiten dutenak Santiago Bidea udan... eta neguan egiten dutenak. Azken hauek ez daude hobeto prestatuta, ezta zoroagoak ere (beno, pixka bat bai), baina badute zerbait berezia: denak etxera itzultzera eta zopa bero bat eskatzera gonbidatzen zaituenean oinez jarraitzeko gaitasun infinitua.
Neguko erromesa goizez ateratzen da geruzatan bilduta, tipula emozional baten antzera. Ez da ibiltzen: zipriztinduta. Euria ez da erortzen, bidelagun zaitu. Haizeak ez du jotzen, atzera botatzen zaitu. Eta hotzak ez du molestatzen... hotzak elkarrizketa zuzenean zure hezurrekin.
Paisaia ederra da, bai. Ederra. Ikusgarria.
Baina ez duzu ikusten zeren:
- Zure kanpaia lainotuta dago.
- Ura ezagutzen ez zenituen lekuetan sartzen zaitu.
- Oraindik zure behatzak sentitzen dituzun ala ez kalkulatzen ari zara.
Ondoren, Caminoko neguko kirol handia dator: bilatu aterpe irekia.
Googlek baietz dio. Errotuluak ezetz dio. Hospitaleroa "udaberrira arte" joan zen. Eta zuk, errusiar nobela baten aurpegiarekin, irakurtzen duzu elkarrekin zintatuta dagoen paper mitikoa:
👉 "Denboraldirako itxita. Buen Camino".
Buen Camino… NIRE BOTAK.
Eta bat irekita aurkitzen duzunean, magia hasten da:
- "Berogailua dago?"
– “Bai, nahi duzunean”.
- "Ur beroa?"
- "Zure fedearen araberakoa da".
Neguan aterpetxe batean lo egitea esperientzia espirituala da. Haizea, euria, egurra kirrinka eta zure gorputza entzuten dituzu bizitzaren erabakiak zer eraman zintuen hara. Gutxi hitz egiten ez duten beste lau bizirik gela partekatzen duzu, denok gauza bera pentsatzen ari garelako: bihar ere ibiltzen gara... baina zergatik?
Eta gero tabernak daude. Oh, tabernak.
Udan asko duzu. neguan gizarteratzeko gogoa bezala desagertu. Arratsaldeko lauretan ailegatzen zara herrira, blai, kafe bero batekin ametsetan... eta aurkitzen duzu:
– Taberna itxia
– Beste bat itxita
– Hirugarrena “asteburuetan bakarrik irekitzen da jendea badago”
(Spoiler: ez dago jenderik. Zu bakarrik.)
Baina gero, miraria. Taberna ireki bat. Santutegi batean sartzen den norbait bezala sartzen zara. Salda, kafea, ardoa, zopa, zerbait beroa, dena delakoa eskatzen duzu. Zerbitzariak begiratzen dizu eta dagoeneko badaki:
- "Kaminotik zatoz, ezta?"
Bai. Erakusten du. ariman Eta heze usainan.
Eta hala ere... zerbait arraroa gertatzen da.
Ez dago jendetzarik. Ez dago presarik. Hamar metrotik behin ez dago selfierik. Neguan Caminoak emeki hitz egiten dizu. Isiltasuna, paisaia hutsak, ezezagunekin elkarrizketa sakonak eta harrotasun sentimendu absurdo bat ematen dizu beste etapa bat gainditzen duzun bakoitzean.
Neguko erromesa ez da harrotzen. Bizirik irautea.
Eta etxera itzultzean, lehor eta epel, inork ulertzen ez duen baina guztiz egia den esaldi bat esaten du:
"Datorren urtean... hala ere errepikatuko dut".
