Peregrinos de inverno: aquela especie que non se extingue nin sequera con frío, choiva e reixas pechadas
Hai dous tipos de persoas no mundo: as que fan o Camiño de Santiago no verán... e os que o fan no inverno. Estes últimos non están mellor preparados, nin máis tolos (ben, un pouco si), pero teñen algo especial: unha capacidade infinita para seguir camiñando cando todo invita a volver a casa e pedir unha sopa quente.
O peregrino de inverno sae pola mañá envolto en capas coma unha cebola emotiva. Non anda: salpicar. A choiva non cae, te acompaña. O vento non sopra, empurrache cara atrás. E o frío non molesta... o frío dialoga directamente cos teus ósos.
A paisaxe é preciosa, si. Fermoso. Espectacular.
Pero non o ves porque:
- O teu capó está empañado.
- A auga entra en lugares que non sabías que existían.
- Estás calculando se aínda podes sentir os dedos dos pés ou non.
Despois chega o gran deporte de inverno do Camiño: buscar abrigo aberto.
Google di que si. O cartel di que non. O hospitaleiro marchou "ata a primavera". E ti, con cara de novela rusa, leches o mítico papel pegado:
👉 "Pechado pola tempada. Buen Camiño".
Buen Camiño… MY BOOTS.
E cando atopas un aberto, a maxia comeza:
- "¿Hai calefacción?"
-"Si, cando queiras".
-"Auga quente?"
- "Depende da túa fe".
Durmir nun albergue no inverno é unha experiencia espiritual. Escoita o vento, a choiva, a madeira rechinar e o teu propio corpo preguntándote que decisión de vida che trouxo alí. Compartes cuarto con outros catro superviventes que non falan moito, porque todos pensamos o mesmo: mañá tamén andamos... pero por que?
E despois están os bares. Ah, os bares.
No verán tes abondo. no inverno desaparecer como o desexo de socializar. Chegas á cidade ás catro da tarde, empapado, soñando cun café quente... e atopas:
– Bar pechado
– Outro pechado
– O terceiro “abre só os fins de semana se hai xente”
(Spoiler: non hai xente. Só ti.)
Pero despois, milagre. Unha barra aberta. Entras coma alguén que entra nun santuario. Pides caldo, café, viño, sopa, algo quente, o que sexa. O camareiro mírate e xa sabe:
- "Ves do Camiño, non?"
Si. Mostra. Na alma E no cheiro da humidade.
E aínda así... sucede algo estraño.
Non hai multitudes. Non hai présa. Non hai selfies cada dez metros. O Camiño no inverno fálache suavemente. Ofréceche silencio, paisaxes baleiras, conversas profundas con descoñecidos e unha absurda sensación de orgullo cada vez que superas outra etapa.
O peregrino de inverno non presume. Sobrevivir.
E cando volve á casa, seco e quente, di unha frase que ninguén entende pero que é absolutamente certa:
"O ano que vén... repetireino igualmente".
