Durante séculos, os peregrinos camiñan a Santiago de Compostela buscando a fe, o perdón, a reflexión, a aventura ou simplemente uns días afastados da vida común.
Pero en 2026, algúns veciños de Santiago fanse unha pregunta bastante diferente:
Cando se converteu o final do Camiño en zona de festa?
Os informes publicados este verán describen os peregrinos que chegan ao centro histórico gritando, cantando, bailando, facendo música a todo volumen, facendo picnic e bebendo nos espazos públicos. Tamén houbo queixas de persoas que se bañan espidas en fontes, montan tendas de campaña e mesmo usan fogóns Praza do Obradoiro.
Si. Unha cociña de camping.
Fronte a un dos destinos de peregrinación máis importantes de Europa.
Nalgún momento, alguén, ao parecer, mirou a magnífica fachada da Catedral de Santiago e pensou:
"Encantador. Lugar perfecto para cociñar a cea."
Da chegada espiritual á celebración viral
A maioría dos peregrinos aínda chegan a Santiago exactamente como se esperaría.
Canso.
Emocional.
Algúns choran.
Algúns abrazan a descoñecidos que coñeceron centos de quilómetros antes.
Algúns simplemente sentan tranquilos na praza e miran para a Catedral.
Pero o gran número de chegadas cambiou a atmosfera, especialmente durante as semanas de verán máis concorridas.
Máis que Xa este ano chegaran a Santiago 376.000 peregrinos cando The Times informou das crecentes tensións, mentres que a principios deste mes Europa Press describiu miles de camiñantes enchendo o Obradoiro e formando longas colas para entrar na Catedral.
Máis peregrinos son unha boa noticia para hoteis, restaurantes, tendas e miles de comercios ao longo das rutas.
Pero o éxito ten consecuencias.
E Santiago comeza a sentilas.
“O Obradoiro converteuse nun cámping”
Os veciños entrevistados polos medios españois denunciaron que a praza maior e as rúas do centro histórico están sendo tratadas cada vez máis como espazos de entretemento que como espazos de barrio vivo.
Un informe de xullo describía queixas de xente que facía picnic, tomaba alcohol e se bañaba espida en fontes públicas, e os veciños dicían que o Obradoiro se estaba a converter nunha especie de zona de acampada.
Outros veciños falaron publicamente de que os peregrinos se desnudan na praza e molestan aos veciños con ruído.
Ninguén suxire que os peregrinos cheguen a Santiago en completo silencio, camiñando en fila india mentres de fondo tocan cantos gregorianos.
Rematar o Camiño merece unha celebración.
Despois de 100, 300, 800 ou mesmo 1.000 quilómetros abrazar aos compañeiros, rir, facer fotografías ou abrir unha botella para celebralo non é un delito.
Pero hai unha diferenza entre celebrar unha chegada e ter coma se o casco histórico de Santiago fose un cámping de festas.
O Camiño cambiou
O Camiño de Santiago está a ter unha popularidade extraordinaria.
Ese éxito fixo que as rutas fosen máis internacionais, máis accesibles e económicamente importantes para centos de cidades.
Tamén produciu algo cada vez máis visible:
o Camiño como entretemento.
O Camiño como reto.
O Camiño como contido das redes sociais.
O Camiño como ambiente de despedida de solteiro.
E ás veces o Camiño como etapa na que o obxectivo parece menos chegar a Santiago e máis chamar a atención mentres o fai.
Nada disto significa que houbese algunha época de ouro mítica na que todo peregrino era un monxe medieval que camiñaba descalzo en absoluto silencio.
Os peregrinos sempre comeron, beberon, riron e festexaron.
Pero agora a escala é diferente.
E a escala cambia todo.
Non fai falla ser relixioso para respectar Santiago
Este é quizais o punto máis importante.
O Camiño non está reservado para os católicos.
Non tes que crer en Santiago.
Non é necesario asistir á misa.
Nin sequera necesitas describirte como peregrino.
Millóns camiñan porque aman a natureza, a historia, a cultura, a amizade ou simplemente o reto.
Pero nada diso fai que o significado do destino sexa irrelevante.
O Camiño remata en Santiago porque esta cidade creceu durante séculos arredor da tradición do sepulcro do Apóstolo.
Esa historia é a que creou a peregrinación.
Sen ela non habería frechas amarelas, nin credenciais de peregrino, nin Compostela nin probablemente ningún fenómeno mundial do Camiño tal e como o coñecemos hoxe.
Respectar iso non require fe.
Só require un pouco de sentido común.
Santiago non é Disneylandia
Esta pode ser a conversa incómoda que agora necesita o Camiño.
A gran popularidade das rutas merece a pena celebrar.
Pero a popularidade non debe significar que cada lugar do Camiño se converta nun simple pano de fondo para as nosas fotografías, vídeos e celebracións.
A xente realmente vive en Santiago.
Durmen alí.
Eles traballan alí.
Alí crian familias.
E o centro monumental non é un parque temático construído exclusivamente para quen chega cunha mochila.
O Camiño é dos peregrinos.
Pero Santiago tamén pertence a Santiago.
Quizais a regra máis sinxela sexa tamén a máis antiga de toda a ruta:
atravesa a casa doutra persoa como che gustaría que atravesase a túa.
Celebra cando chegues ao Obradoiro.
Chorar.
Rir.
Fai a fotografía que levaches imaxinando durante 500 quilómetros.
Abrazo a todos.
Gañouno.
Pero quizais deixe a tenda, o altofalante e a cociña de campamento noutro lugar.
Bo Camiño. E boas maneiras.
