Ou como pasar de sentirse como un explorador espiritual a discutir cunha burbulla durante 30 quilómetros
Hai dous tipos de persoas neste mundo.
Os que aínda non fixeron o Camiño de Santiago.
E os que rin cada vez que escoitan frases como:
"Vou facer o Camiño para desconectar e atoparme".
Porque saben perfectamente o que vén despois.
Todos empezamos igual.
Vemos vídeos espectaculares en internet.
Peregrinos sorrindo mentres camiñan por campos verdes.
Amaneceres máxicos.
Música inspiradora.
Abrazos emocionados.
E pensamos:
"Esta vai ser unha experiencia espiritual marabillosa".
O que ninguén che di é que a espiritualidade desaparece moi rápido cando levas unha mochila de doce quilos costa arriba e unha burbulla do tamaño dun kiwi.
Por iso hoxe imos desmontar as cinco grandes mentiras do Camiño.
1. "Vou levar só o esencial"
A maior mentira xamais contada.
Preparas a mochila cunha filosofía case zen.
Esta vez vai ser práctico.
Só o necesario.
Sen excesos.
Tres horas despois tes:
- Catro camisetas.
- Tres pantalóns.
- Dous forros polar.
- Un impermeable.
- Un libro que nunca lerás.
- Un botiquín de primeiros auxilios preparado para unha expedición ao Himalaia.
- Dous cargadores.
- Unha batería externa.
- Unha batería para a batería externa.
- E unha bolsa chea de cousas que nin sequera lembras de metelas.
O primeiro día séntese forte.
O segundo comeza a sospeitar.
O terceiro estás mirando cada obxecto preguntándote:
"Realmente necesito seguir levando isto?"
Hai peregrinos que abandonan as cousas nos refuxios.
Non porque estean separados.
Porque entenderon que a supervivencia é máis importante.
2. «Vou atopar a paz e o silencio»
Si.
Limpar.
Por suposto.
Sobre todo cando dormes nun albergue con corenta persoas.
Ás dez da noite todo parece tranquilo.
Ás dez e cinco alguén comeza a roncar.
Ás dez e sete descobres que hai outra.
Ás once aparece un terceiro que parece tentar arrancar unha moto co nariz.
Ás dúas da mañá érguese para ir ao baño.
Volve ás catro.
Ás catro e cinco minutos volve levantarse.
E ás cinco aparece o clásico peregrino que decide preparar a súa mochila cunha bolsa de plástico que parece que estaba envolvendo unha escavadora.
Mentres, outro busca calcetíns cun faro capaz de iluminar o aeroporto de Barajas.
Chega a paz interior.
Pero normalmente despois do segundo café.
3. "Vou comer san"
Todos vimos con grandes plans.
Froita.
Vexetal.
Vida saudable.
Dieta equilibrada.
Despois descobres os menús do peregrino.
E a teoría sae directamente pola fiestra.
Comeza por almorzar tortilla.
A media mañá cae un bocadillo.
Para comida, un menú completo.
Pola tarde unha cervexa.
Unha tapa para a cervexa.
Outra cervexa por riba.
E pola noite unha cea tan abundante que podería alimentar a unha familia de catro.
O incrible é que segues a perder peso.
Os científicos deberían estudar o Camiño.
Porque é o único lugar do mundo onde unha persoa pode sobrevivir con tortillas, croquetas, tarta de Santiago e cervexa e aínda así perder peso.
4. "Vou meditar mentres camiño"
A imaxe mental é fermosa.
Estás camiñando lentamente.
Escoitando os paxaros.
Conectando coa túa esencia.
Reflexionando sobre o sentido da vida.
A realidade adoita ser algo diferente.
Quilómetro un:
"Que bonito é todo".
Quilómetro cinco:
"Estou conectado coa natureza".
Quilómetro dez:
"Quen puxo aquí esta ladeira?"
Quilómetro quince:
"Isto non pode seguir subindo".
Quilómetro vinte:
"Vou denunciar ao inventor das montañas".
Quilómetro vinte e cinco:
"Queda moito tempo ata o seguinte bar?"
A reflexión espiritual existe.
Pero adoita aparecer xusto despois dunha Coca-Cola fría.
5. «Cando chegue a Santiago estarei triste porque está rematando»
Mentir.
E os grandes.
Chegas emocionado.
Sacas a foto na Praza do Obradoiro.
Abrazas aos teus compañeiros.
Miras para a Catedral.
Mesmo derraches unha bágoa.
E pensas:
"Foi unha das mellores experiencias da miña vida".
Cinco minutos despois pensas:
"Necesito unha ducha".
Dez minutos despois:
"Necesito unha cama".
Quince minutos despois:
"Necesito unha pizza tan grande que teña o seu propio código postal".
E unha hora despois xa estás dicindo:
"O ano que vén volverei".
Porque esa é a verdadeira maxia do Camiño.
Durante semanas queixas das burbullas.
Das pendentes.
Da choiva
Do ronco.
Da mochila.
Pero pasan uns días.
Miras as fotos.
Lembras as historias.
Lembras da xente.
E comezas a pensar:
"Que marabilloso foi iso".
Despois volves.
E comete exactamente os mesmos erros de novo.
Como calquera peregrino profesional que se precie.
Porque o Camiño ten unha capacidade extraordinaria:
Fai esquecer o sufrimento.
E que só te lembres das risas.
E probablemente esa sexa a verdadeira razón pola que millóns de persoas seguen volvendo ano tras ano.
