Saes da casa pensando: "Vou atoparme a min mesmo".
E o Camiño responde: "primeiro atoparás burbullas".
Primeiro drama serio: medias molladas
Comeza cunha gota inocente... e acabas andando coa sopa dentro do teu zapato
Ese “chof chof” que te acompaña como banda sonora do teu fracaso
Segundo nivel: as botas pegajosas
Tú os quitas...
Silencio…
E de súpeto: CHLOP
Ese son non é humano, é o Camiño que che fala directamente
Despois veñen as burbullas
Ao principio son pequenos... simpáticos... case simpáticos
Ao día seguinte teñen nome, personalidade e dereitos sobre o teu pé
Un xa é presidente, outro é ministro da dor
O cheiro... ese tema do que ninguén fala
No albergue alguén quita as botas
Todos levantan a cabeza
Intercambian miradas
E pensan: "que indignación..."
Ata que te decatas de que es ti
TI ERES O PROBLEMA
A ducha... ese momento de paz... MENTIRA
A auga quente toca unha burbulla
E automaticamente convértete nun cantante de ópera
Berras, saltas, negocias con Deus
Intenta secar a roupa
Día 1: mollado
Día 2: mollado
Día 3: aínda está mollado pero non che importa, lévao con orgullo
Xa non es unha persoa, es humidade cunha mochila
Pero chega a comida
E aquí todo cambia
Comes un bocadillo coma se non houbese mañá
Un iogur paréceche alta cociña
Un anaco de pan... obra mestra
E o peor de todo... o máis grave...
É só que despois de todo isto
Dos pés destrozados, do cheiro, do sufrimento...
Queres volver
Porque o Camiño é así
Destrúeche... pero enganchate
Non é bonito todo o tempo
pero é real
E por iso nunca se esquece
