O Misterio do “Peregrino Pantasma da Doazón”: Misticismo Xacobeo ou Contorsionismo de Peto?
Ah, o refuxio de doazóns! Ese oasis de paz e convivencia no Camiño de Santiago, onde a xenerosidade é a moeda de cambio e a confianza o aire que se respira. Ou iso é o que se espera. Porque neste micromundo de mochilas, burbullas e calcetíns secando ao sol, existe unha subespecie de peregrino tan enigmática como as lendas xacobeas: o Peregrino Pantasma da Doazón.
Chega canso, iso si, coma todos. Ocupa a súa litera, estira os músculos e ducha con ese entusiasmo que só che dá saber que a auga está quente (milagre!). Participa na cea comunitaria, ri das anécdotas, comparte un viño de dubidosa orixe e, se cadra, mesmo che faga unha masaxe nos pés con esa crema milagreira que só ten el. El é a vida da festa, o compañeiro perfecto.
Pero ao amencer, cando o primeiro galo se atreve a enfrontarse á escuridade (ou cando o primeiro roncador entra en REM), sucede algo máxico. O Peregrino Pantasma da Doazón desaparece. Non deixa rastro. Pois si, ás veces unha toalla esquecida ou unha chancla de praia que ninguén quere reclamar. Pero o que non deixa, que nunca déixao, é... a doazón!
Un pregúntase: é unha nova forma de ascetismo peregrino, unha proba de desapego material? Ou pensan que o albergue funciona coa mística enerxía solar e coa suor dos hospitaleiros? A caixa de doazóns, que ao final do día anterior parecía prometedora, esperta coa mesma cantidade (ou menos, se alguén se equivocaba e a utilizaba para mercar un café).
Vimos de todo:
- O "Ninja do amencer": Capaz de coller a mochila en silencio pedregoso, poñerse as botas sen facer o máis mínimo ruído e desaparecer antes de que o primeiro raio de sol choque contra a fiestra. A súa doazón é tan secreta como a súa marcha: inexistente.
- O "filósofo do peto baleiro": Darache unha charla inspiradora sobre o valor da experiencia sobre as cousas materiais, sobre como se vive o verdadeiro Camiño co corazón, non coa carteira. A túa doazón é, por suposto, esa valiosa lección de vida.
- O "amigo invisible": Convértese no teu amigo a noite anterior, pídeche axuda cunha ampolla, cóntache a súa vida. Promete que pola mañá sairá "o que sexa". Sexa o que sexa, resulta ser unha burbulla de aire.
- O "Peregrino Pagán": Aquel que, despois de noites de sono libre, comeza a invocar aos antigos deuses para xustificar a súa falta de contribución, porque a “enerxía do Camiño” é a súa ofrenda!
Mentres, sorrían os hospitaleiros, eses santos laicos. Porque saben que, por cada Peregrino Pantasma da Doazón, son dez os que dan co corazón, que entenden que eses 5, 7 ou 10 euros (ou o que cada quen poida e queira) non só manteñen as luces acesas e a auga quente, senón que son o combustible da xenerosidade e o altruísmo que fan o Camiño, precisamente, o Camiño.
Entón, se atopas algún destes espectros financeiros, non te ofendas. Só rir. E se es un deles... quizais a seguinte frecha amarela te leve directamente a un caixeiro automático! Ou mellor aínda, á caixa de doazóns do próximo albergue, onde a maxia, a hostalería e, iso si, os cartos seguen facendo posible este soño chamado Camiño.
