Sacrilexio xacobeo! A invasión do lixo das falsas tradicións que profanan a Santo André de Teixido
Pañuelos sucios, calcetíns e montañas de pedras: o 'Camiño' da ignorancia turística sepulta a auténtica devoción en Cedeira, convertendo un antigo santuario nun vertedoiro de "selfies" e supersticións baratas. Xa basta de profanar Galicia!
Santo André de Teixido, Galicia – É unha imaxe que debería axitar conciencias, pero que, por desgraza, se está a converter en norma: arames cheos de papeis, máscaras usadas, panos e ata roupa interior! Non se trata dun varal improvisado nin dunha instalación de arte moderna; É o lamentable escenario que os "turistas" (se se lles pode chamar así) e os peregrinos marchan ao seu paso pola idílica aldea de San Andrés de Teixido, en Cedeira. Os veciños xa están fartos, e a beleza natural da contorna afoga baixo unha avalancha de falsa piedade e lixo.
O colmo da barbarie é a erección dun grotesco "milladoiro" ou mojón diante do santuario. Un cúmulo de pedras que, unha a unha, van amontoadas pola absurda necesidade individual de deixar constancia de "Eu estaba aquí". Un engano que, multiplicado, se converte nun problema colectivo de dimensións escandalosas. Tanto as "flaps" como as moreas de pedras son, sinxelamente, costumes falsos inventados que non teñen nada que ver co millennial Camiño de Santiago nin coas tradicións galegas. A Asociación para a Defensa do Patrimonio Galego deu a voz de alarma reclamando a súa erradicación.
A peste de “Eu estaba aquí”: de París a Teixido, a mesma estupidez
Como os cadeados que desfiguraron as pontes de París ou Venecia, o turismo de masas e desinformado sempre atopa o xeito de deixar a súa pegada destrutiva. Quen comezou esta ridícula tendencia en Teixido? Ninguén o sabe, pero a imitación é un virus. "Ao final ves que hai panos colgados e din 'bueno, eu tamén os vou a colgar, será tradición'", confesa un visitante desprevenido. Nada máis lonxe da realidade. É unha práctica xerada polos propios peregrinos modernos, a neotradición insalubre e sen raíces que os propios veciños rexeitan con vehemencia.
Antonio Rúa Saavedra, o crego do santuario, lamenta o que atopa: "pañuelos, cueiros, bragas de muller e ata roupa interior". "De todo o que houbo e por haber" está colgado nos valados e arames dos prados da vila. A indignación veciñal é palpable: "O papel rasga e molla, ao final está sucio", sinala un veciño, mentres que outro di: "non é unha tradición dos devanceiros, é algo que non é hixiénico".
O santuario indignado: respecto perdido, sacralidade diluída
Mentres que as tradicións auténticas do santuario, como "pedir un desexo e beber dos tres picos" da fonte, son ignoradas ou deturpadas, os turistas optan por amontoar pedras nos muros da entrada á igrexa. Unha práctica xa molesta nas praias de toda Galicia, que agora contamina un espazo sagrado.
Sergio Muíño, fundador do proxecto 'Eu fun de vivo', que organiza visitas guiadas, déixao claro: "Claro que non imos cuestionar a fe, a crenza ou o motivo, pero é certo que poden repercutir no santuario e no patrimonio, porque ao final se acumulan nas portas, na arquitectura". O problema non é unha pedra, senón mil pedras. "Despois de ti haberá mil pedras máis", advirte.
O crego Saavedra vese obrigado a quitar estes "recordos", non por traballo, senón pola dor de ver como se desvirtúa a intención. Pero el sabe que debe facelo. Este fermoso e sagrado lugar non pide fotos para as redes sociais nin deixa lixo persoal. Só demanda Eu respecto, calidade que, por desgraza, parece cada vez máis ausente en certos visitantes. A fe sen educación cívica non é fe, é vandalismo.
