Cando Alexander Ee perdeu a súa esposa Regina por mor dun cancro, a vida que coñecera cambiou para sempre. A dor deixou preguntas que non se podían responder nunha oficina, nun libro ou nunha rutina común. Finalmente, fixo algo radicalmente sinxelo: comezou a camiñar. Durante case dous meses e 925 quilómetros, o Camiño de Santiago converteuse na paisaxe dunha viaxe pola perda, a aceptación, a amizade e a procura dun motivo para seguir adiante.
Son moitas as razóns polas que a xente percorre o Camiño de Santiago.
Algúns veñen por fe. Outros pola aventura, a cultura, o deporte ou as simples ganas de desconectar da vida cotiá.
E despois están os que chegan cargando algo que ninguén pode ver.
Alexander Ee foi un deles.
O antigo avogado e executivo corporativo de Singapur perdera a súa muller, Regina, por mor dun cancro en 2019. Anos máis tarde, a súa experiencia no Camiño converteríase no corazón dun libro cun título que di case todo sobre o que descubriu no camiño: Unha ollada ao ceo: dor, eu e comunidade no Camiño.
Pero a historia non comezou cun libro.
Comezou coa perda.
Unha vida cambiada polo cancro
Alexander construíra o tipo de carreira profesional que normalmente se asocia co éxito.
Estudou Dereito na Universidade Nacional de Singapur, foi inscrito no Colexio de Avogados de Singapur, exerceu como avogado e despois traballou en consultoría e inmobles corporativos.
Tamén foi na universidade onde coñeceu á muller que se convertería na súa muller.
Entón o cancro entrou nas súas vidas.
A enfermidade de Regina cambiou a dirección da historia de Alexander e a súa morte en 2019 enfrontouno a unha realidade para a que os logros profesionais ofrecían pouca protección.
O duelo non segue un calendario.
Non hai un número fixo de días despois dos que alguén esperte e todo volvese á normalidade. Ás veces a vida continúa externamente mentres, internamente, a persoa aínda está intentando entender como vivir nun mundo do que desapareceu alguén esencial.
Para Alexandre, parte desa busca finalmente levou a unha antiga estrada por Europa.
O Camiño de Santiago.
925 quilómetros e case dous meses a pé
Alexandre emprendeu unha viaxe de aproximadamente 925 quilómetros, paseando dous meses cara a Santiago de Compostela.
O seu editor describe a distancia como uns 900 quilómetros, mentres que a recente entrevista de Alexander con CNA dá a cifra máis precisa de 925 quilómetros. O que máis importa que eses 25 quilómetros, con todo, é o que pasou durante o traxecto.
O Camiño desposuíu da vida ata os seus elementos máis simples.
Camiña.
Comer.
Descansa.
Esperta.
Poñer a mochila.
Camiña de novo.
Pero quen leva semanas no Camiño sabe que esta aparente sinxeleza pode crear unha enorme cantidade de espazo para todo o demais.
Volven as lembranzas.
Xorden preguntas.
Os estraños convértense en confidentes.
E as conversas que poden parecer imposibles na casa ocorren de xeito natural entre dúas persoas que se coñeceron só horas antes.
Alexandre lembrou máis tarde os peregrinos que o abrazaron, descoñecidos que lle ofreceron amizade e amizades feitas ao longo da ruta.
Púxose cargando a pena.
Durante o camiño, outras persoas axudaron a levar parte da viaxe.
O Camiño non borrou a súa dor
Esta é quizais a parte máis importante da historia de Alexandre.
O Camiño preséntase ás veces como se camiñar centos de quilómetros puidese reparar por arte de maxia unha vida.
A verdadeira dor é máis complicada que iso.
A experiencia de Alexander non consistiu en esquecer a Regina ou deixar a súa vida anterior nalgún lugar xunto a unha frecha amarela.
O seu relato describe algo máis profundo: aprender a reconciliarse coa perda e explorar ideas como gratitude, perdón, propósito e comunidade.
Camiñar non cambiou o que pasara.
Cambiou a forma en que podía seguir vivindo co que pasara.
E esa distinción fai que a súa historia sexa moito máis poderosa.
Unha pedra e a Cruz de Ferro
Entre as experiencias que posteriormente comentou Alexander atópase unha das tradicións máis simbólicas do Camiño: a Cruz de Ferro.
Durante xeracións, os peregrinos deixaron pedras baixo a simple cruz de ferro que se alza no Camiño Francés.
Algúns levan unha pedra da casa.
Algúns adxúntanlle un nome ou unha memoria.
Outros simplemente deixan algo atrás que representa unha carga que xa non queren cargar do mesmo xeito.
Nunha recente conversación sobre a súa peregrinación, Alexandre reflexionou sobre o significado dunha pequena pedra que case non levaba consigo e a experiencia de deixala finalmente na Cruz de Ferro.
Miles de pedras xacen alí.
Para alguén que pasa rapidamente, son simplemente unha pila.
Para as persoas que os levaron durante centos ou miles de quilómetros, poden significar case calquera cousa.
Un medo.
Un arrepentimento.
Á persoa
Adeus.
Estraños que deixaron de ser estraños
O Camiño tamén lle deu a Alexandre algo que a dor ás veces pode facer difícil de atopar: comunidade.
O seu libro está subtitulado deliberadamente "Dolor, eu e comunidade no Camiño".
Esa última palabra importa.
A romaría está chea de comunidades temporais. Persoas de diferentes países, profesións, relixións e xeracións reúnense nun albergue e poden compartir a cea esa noite sen saber se se volverán a ver algunha vez.
Alexandre escribe sobre os compañeiros peregrinos que o abrazaban, os estraños que lle proporcionaban abrigo e as amizades que se desenvolveron durante a viaxe.
Hai unha particular igualdade ao andar.
Os postos de traballo tórnanse menos importantes.
Todo o mundo se cansa.
Todo o mundo se molla cando chove.
Todo o mundo ten pés que doen.
E case todos teñen unha historia.
Para alguén que ven de décadas na avogacía, a consultoría e a vida corporativa, esa sinxeleza pasou a formar parte dunha transformación persoal moito máis grande.
A viaxe finalmente converteuse nun libro
Alexandre volveu do Camiño con algo que non se podía conter facilmente nas fotografías.
As súas experiencias finalmente convertéronse Unha ollada ao ceo: dor, eu e comunidade no Camiño, publicado en 2025 por Landmark Books.
O libro de 356 páxinas non se presenta só como un caderno de viaxe do Camiño. Entrelaza a peregrinación física coa viaxe de Alexandre pola dor e a aceptación tras a morte de Regina.
Os seus temas centrais son universais.
Como segues despois de perder alguén?
Que segue sendo importante cando as cousas que antes definiron o éxito de súpeto parecen menos importantes?
Pode existir a gratitude xunto á dor?
Que lle debemos aos demais?
E que significa ter un propósito?
O Camiño non deu necesariamente respostas claras a todas as preguntas.
Pero deulle a Alexandre onde camiñar mentres se enfrontaba a eles.
volveu
Quizais un detalle di máis sobre o impacto da experiencia que outra cousa.
Alexandre non chegou simplemente a Santiago, regresou a Singapur e pechou ese capítulo.
Volvín ao Camiño.
Os últimos relatos indican que xa rematou a peregrinación tres veces. Tamén deixou o mundo corporativo, centrou máis da súa vida en servir aos demais e traballa para unha organización benéfica en Singapur. Unha das súas posteriores viaxes no Camiño estivo relacionada coa recadación de fondos.
Iso cambia o significado deses primeiros 925 quilómetros.
Non eran simplemente un escape da dor.
Convertéronse no comezo doutra cousa.
Algúns peregrinos levan mochilas. Outros levan ausencias.
Cada mañá no Camiño milleiros de persoas apertan as botas e as mochilas ao ombreiro.
Desde o exterior, poden parecerse notablemente similares.
Pero ninguén pode ver todo o que leva outro peregrino.
Algúns camiñan despois da xubilación.
Algúns despois do divorcio.
Algúns despois da enfermidade.
Algúns despois de anos aprazando un soño.
E algúns comezan a camiñar porque alguén que amaba xa non está para camiñar ao seu lado.
Alexander Ee chegou ao Camiño despois de perder a Regina.
Non podía camiñar cara atrás na vida que compartiran.
Entón avanzou.
Milla tras milla.
A través do esgotamento, dos encontros, do silencio e dunha bondade inesperada.
Ata que finalmente apareceu Santiago.
O Camiño non lle puido devolver a súa muller.
Pero nalgún lugar ao longo deses 925 quilómetros, axudoulle a descubrir que perder a alguén non significa perder a posibilidade de propósito, amizade, gratitude ou esperanza.
E quizais por iso, despois de chegar a Santiago, Alexander Ee acabou por poñerse os zapatos de andar e comezou de novo o Camiño.
