Primeiro pecado do peregrino: encher a mochila de “por se acaso”. O Camiño ten unha curiosa capacidade para demostrarche, quilómetro a quilómetro, que necesitabas moito menos do que pensabas.
Hai un momento marabilloso antes de facer o Camiño de Santiago por primeira vez. Vostede amplía o mochila Enriba da cama, colocas todo ao seu redor e comezas a preparar coidadosamente o que consideras imprescindible.
Dous pantalóns.
Tres camisetas.
Un vellón.
Outro máis delgado, por se acaso.
Chubasquero.
Zapatos de andar.
Calzado para descansar.
Chanclas.
Unha camisola.
Un libro, porque seguro que terás moito tempo para ler.
Unha batería externa capaz de arrancar un tractor.
Botiquín de primeiros auxilios para sobrevivir tres meses illado no Himalaia.
E entón aparece a expresión máis perigosa da historia do peregrino:
"Isto tamén, por se acaso".
Cando rematas, contemplas con orgullo o teu traballo.
A mochila pesa doce quilos.
Pesas setenta.
Pero non pasa nada.
Leches en internet que o Camiño transforma as persoas.
O que aínda non sabes é iso A primeira transformación probablemente implicará converterte nunha mula de carga.
Día 1: "Non pesa tanto"
Saes pola mañá cheo de ilusión.
Mochila perfectamente axustada. Botas impecables. Credencial preparada. Fotografía para Instagram.
Os tres primeiros quilómetros son marabillosos.
Ás oito comezas a notar lixeiramente os teus ombreiros.
Aos doce descobres que ese segundo pantalón quizais non fose estrictamente necesario.
Aos dezasete anos comezas a negociar mentalmente coas túas pertenzas.
E cando chegas ao albergue ocorre algo extraordinario.
Abres a mochila e miras obxectos que só unhas horas antes considerabas imprescindibles como se fosen os teus peores inimigos.
Para que carallo trouxen isto?
Benvido ao Camiño.
O gran inimigo: "por se acaso"
Unha mochila pesada raramente está chea dunha soa cousa absurda.
O problema son as pequenas decisións.
Unha camiseta máis.
300 gramos.
Outro pantalón.
400 gramos.
Unha bolsa de aseo enorme.
500 gramos.
Un segundo zapato que é demasiado pesado.
700 gramos.
Unha botella xigantesca.
Un cargador adicional.
Un libro.
Unha toalla demasiado grande.
Unha camisola que probablemente non uses.
Un a un parecen inocentes.
Xuntos poden engadir varios quilos.
E hai unha característica marabillosa do peso: O que parece soportable pola mañá pode converterse nunha condena despois de vinte quilómetros.
"Pero só ten medio quilo"
Esta é outra das frases clásicas.
Limpar.
Medio quilo non parece nada.
Colle unha botella de medio litro de auga e manteña durante trinta segundos.
Non pasa absolutamente nada.
Agora imaxínate transportala durante cinco, seis ou sete horas, subindo e baixando estradas, durante varios días consecutivos.
A conversa cambia.
Por iso preparar unha mochila non consiste só en preguntarse:
"Podo levar isto?"
A pregunta correcta é:
"Realmente necesito levar isto todos os días?"
Canto debe pesar unha mochila?
Aquí é recomendable abandonar as bromas por un momento.
Non hai peso máxico válido para absolutamente todos. Depende da constitución física, época do ano, duración, ruta, aloxamento, necesidades persoais e material que necesite cada peregrino.
Como pauta común, moitas recomendacións de sendeirismo sitúan a carga ao redor do 10% do peso corporal cando falamos dunha mochila relativamente lixeira para unha ruta de varios días.
Pero non debería converterse nunha obsesión matemática.
Unha persoa de 80 quilos non ten a obriga de encher a súa mochila ata oito só porque "pode".
Canto menos peso innecesario levemos, mellor.
Unha mochila para durmir en refuxios durante o verán pode ser moi diferente á necesaria para facer sendeirismo no inverno.
O sentido común debería superar calquera porcentaxe.
O desfile de obxectos que regresan intactos
Pregunta aos peregrinos que realizaron un Camiño que levaron e que nunca usaron.
As respostas poden ser magníficas.
Roupa extra.
Produtos de hixiene enormes.
Coitelos multiusos preparados para construír unha cabana.
Medicamentos para enfermidades que probablemente só existan nos documentais.
Tres cargadores.
Un altofalante.
Libros.
Jeans.
Cosméticos.
E un número sorprendente de obxectos cuxa xustificación sempre comeza igual:
"Pensei que quizais..."
O Camiño ten tendas.
Ten farmacias.
Ten supermercados.
Ten pobos.
E, agás algunhas rutas e etapas específicas nas que precisamos proporcionar auga e alimentos correctamente, Non estamos pasando por un territorio completamente deshabitado..
O secador merece o seu propio capítulo
Si.
Hai peregrinos que levan secador de pelo.
E respectamos profundamente todas as decisións vitais.
Pero cando estás a subir un outeiro interminable ao sol e levas camiñando seis horas, probablemente atopes que o volume do teu cabelo xa non é un dos primeiros lugares entre as túas preocupacións.
Esa é outra ensinanza do Camiño.
Simplificar prioridades.
Moito.
A caixa da verdade
Calquera persoa que frecuentara os refuxios verá algunha variante deste fenómeno.
Obxectos abandonados ou abandonados voluntariamente para o uso doutro peregrino.
Porque?
Porque chega un momento no que o corpo comeza a tomar decisións que o cerebro se negou a tomar na casa.
Esa camiseta imprescindible xa non é imprescindible.
O pote enorme queda.
O libro queda.
Os pantalóns adicionais comezan a chamar moita atención.
Cada obxecto abandonado conta unha pequena historia de arrepentimento.
O verdadeiro luxo é levar menos
Hai unha especie de competición silenciosa entre algúns peregrinos veteranos.
—Canto pesa o teu?
—Seis quilos.
—O meu cinco e medio.
Entón aparece alguén de catro quilos e todos o miran coma se descubrira a fusión nuclear.
Tampouco hai que ir a extremos.
O obxectivo non é gañar un mundial de ultralixeiros.
O obxectivo é atopar un equilibrio entre confort, seguridade e peso.
Necesitas roupa adecuada.
Protección contra a choiva e o frío cando proceda.
Auga.
Documentación.
Material básico de hixiene.
Medicación persoal.
Calzado axeitado.
E o que realmente necesitas segundo o teu Camiño.
Pero probablemente non necesites trasladar todo o teu cuarto a Santiago.
O Camiño ensínache a soltar
Aquí a broma comeza a ter algo de verdade.
Durante a nosa vida acumulamos cousas.
Tamén preocupacións, obrigas e rutinas.
E cando comezas a camiñar descobres que durante uns días podes vivir con todo o que necesitas nunha mochila.
Levántate.
Ti camiñas.
Ti comes.
Fala.
Descansa.
Durmes.
E comezas de novo.
De súpeto, ter menos non parece faltar.
Pode converterse nunha liberdade.
Quizais por iso moitos peregrinos volven á casa sorprendidos pola cantidade de cousas que teñen.
A norma "por se acaso" RTV
Desde Camiño de Santiago RTV Propoñemos un método absolutamente científico -ou case- para preparar a mochila.
Cada vez que entras algo dicindo:
"Eu levo por se acaso..."
Saca de novo.
Déixao na cama.
Agarda dez minutos.
E pregúntase:
"Se non o poño, que problema real tería?"
Se a resposta é seria, volve poñela.
Se a resposta é:
"Pois... quizais unha noite queira vestirme para cear", probablemente só aforraches uns gramos.
Faino vinte veces.
Os teus ombreiros agradecerano.
O primeiro pecado do peregrino
Inauguramos así o noso Pecados do Peregrino.
E a primeira tiña que ser esta:
SIN Nº1: LEVAR A METADE DA CASA NA MOCHILA
Porque practicamente todos cometemos algunha versión dela.
O Camiño acabará ensinándoche moitas cousas.
Pero un dos primeiros chega moi rápido:
Non necesitas tantas cousas como pensabas.
E se aínda dubidas ao facer a mochila, fai unha última pregunta:
Vas a Santiago... ou te mudas?
