Benvidos, valentes buscadores do Indulxencia Plenaria e amantes do risco gástrico! Se estás pensando en facer o Estrada Lebaniego, deixa de ler guías espirituais aburridas. Aquí vos traio a verdadeira crónica, crúa e con sabor Orujo de Liébana do que significa cruzar os Picos de Europa sen morrer no intento (ou na dixestión).
Día 1: San Vicente de la Barquera e o engano da “chaira”.
Comecei en San Vicente coa ilusión dun neno e o equipamento dun astronauta da NASA. A miña mochila era tan pesada que cando a poñía, as miñas vértebras fixeron un son como unha bolsa de patacas fritas abrindo.
O primeiro erro de todos peregrino está crendo que "preto da costa" significa plano. Mentir. En Cantabria, a chaira é unha lenda urbana como o Yeti. Todo é unha rampla para o ceo. Cando cheguei ao primeiro monte pasoume unha muller de 85 anos cunha vara de abelá e unha bolsa da compra. Miroume, suspirou e dixo: "Estás canso, rapaz? Pois aínda non viches o que é unha pindia..
Día 2: O encontro co "Oso" (ou a miña propia sombra)
Chegando á zona Lamason, o bosque quedou pechado. Escoitei por calquera ruído, lembrando todos os documentais de National Geographic sobre o oso pardo cantábrico. De súpeto, entre os arbustos, un ruxido gutural parou o meu corazón.
Púxenme á posición fetal, recitei a oración do Señor e ofrecínlle a miña barra enerxética de avea e cartón. Cando abrín un ollo, non era un oso. Era un paisano botando a sesta debaixo dun castiñeiro, cuxos ronquidos tiñan o poder dun Boeing 747.
"Estás buscando o camiño, fillo?", preguntoume cando espertei. «Segue as frechas vermellas e, se ves un bicho con pelo, non o alimentes, se non, enfermará». Sabio consello.
Día 3: A Batalla Final contra Cocido Lebaniego
Chegar a Potes é como entrar na Terra Media, pero con máis cheiro a salchicha. Senteime nunha pousada coa intención de comer "algo lixeiro". O camareiro, un home que parecía tallado en pedra caliza, tróuxome un Lebaniego guisado.
Nota técnica: O cocido de Lebaniego non é un prato, é unha emboscada. Primeiro veñen os garavanzos do Potes (pequenos pero duros), despois o repolo e, por último, o “compango”: chourizo, morcilla, touciño e o recheo.
Á terceira cullerada, as miñas arterias comezaron a tocar o himno de Cantabria. O quinto vin a Santo Toribio saudandome dende máis aló. É o único prato do mundo que require permiso de planificación para ser dixerido. Tentei levantarme, pero o meu centro de gravidade desprazouse permanentemente cara aos meus pés.
Día 4: Santo Toribio e o Milagre do Orujo
Cheguei ao Mosteiro de Santo Toribio de Liébana barallando como un extra The Walking Dead. Aí está o Lignum Crucis, a peza máis grande da Cruz de Cristo. Axeonlleime, non por devoción, senón porque os meus xeonllos xa non tiñan cartilaxe.
Despois de recibir a “Lebaniega” (o certificado que teño sobrevivido), baixei a Potes para a proba do ácido: A degustación de orujo.
- Orujo de herbas: "Isto cura a alma", din. Feito: elimina o pelo do nariz dunha soa respiración.
- Crema de orujo: Para os preguiceiros. Sabe como un batido de vainilla con ganas de loitar.
- Orujo branco: Combustible para foguetes. Se bebes moito, comezas a falar en cántabro vello e entendes o que din as vacas.
Rematei o día bailando unha jaca cun grupo de turistas alemáns que crían que o orujo era zume de mazá. Pobres almas.
Conclusión: ¿Vale a pena o Camiño Lebaniego?
Se buscas unha experiencia mística, paisaxes de ensueño e un motivo para mercar un pantalón de talla maior, o Estrada Lebaniego É o teu lugar. Regresarás con menos pecados, máis colesterol e unha colección de historias que ninguén crerá no bar do teu barrio.
