Comer no Camiño de Santiago: un deporte de risco emocional
Todo peregrino chega ao Camiño pensando na espiritualidade, as paisaxes, a desconexión e o crecemento persoal.
Mentir.
Ás 13:47 h. o segundo día só pensas na comida.
E alí aparece.
O lendario.
O mítico
Os temidos
A amada.
O menú do peregrino.
Ese concepto gastronómico que une a persoas de 40 países diferentes baixo unha mesma emoción:
"Por favor, déixame tomar unha bebida, pan e sobremesa".
Porque se un peregrino aprende algo axiña é que o corpo pode aguantar burbullas, choivas e dores de costas... pero non sobrevivir a unha etapa de 28 quilómetros mentres ve pasar os petiscos alleos.
O momento psicolóxico máis duro do Camiño
Hai un momento no Camiño máis intenso que a escalada O Cebreiro.
Abre a tarxeta do menú do peregrino.
Porque chegas morto.
Suor.
Coas pernas tremendo.
Co cheiro da humanidade medieval.
E o camareiro mírate cunha calma ofensiva e di:
- "Primeiro prato..."
E realmente queres responder:
- "Non sei... tráeme unha pota industrial directamente".
Pero non.
Hai que finxir a dignidade.
Despois comezas a ler as opcións.
Primeiros pratos típicos do peregrino:
- Macarrones.
- Ensalada rusa.
- Lentellas.
- Sopa.
- Ensalada mixta.
Sempre aparece a ensalada mixta.
SEMPRE.
Aínda que esteas no medio dun monte galego onde seguramente non chegaban as leitugas dende 1998.
E despois vén o verdadeiro drama:
O peregrino sempre escolle mal
Ves "ensalada mixta" e pensas:
"Vou coidar de min".
Erro histórico.
Recibes unha placa con:
- media cebola,
- un tomate triste,
- atún emocionalmente destruído,
- e un espárrago que claramente non quería vivir.
Despois miras ao redor.
E ves ao alemán na mesa do lado cun prato de macarróns do tamaño dunha piscina olímpica.
E aí entendes que fracasaches como ser humano.
O menú do pan do peregrino
Que fenómeno paranormal.
O pan de camiño ten propiedades únicas.
Non importa a hora.
A cidade non importa.
O tempo non importa.
Unha barra de pan sempre aparece capaz de romper unha ventá blindada.
Hai peregrinos que usaron ese pan para:
- soporte móbil,
- táboas de niveis,
- fortalece os nocellos,
- e probablemente reparar unha bicicleta.
Pero aínda así...
despois de 25 quilómetros...
comes enteiro.
Porque o peregrino desenvolve un metabolismo semellante ao dunha formigoneira industrial.
A bebida incluía: o verdadeiro milagre xacobeo
Un dos grandes descubrimentos internacionais do Camiño é cando os estranxeiros descobren isto:
-"Inclúe a botella de viño?"
E de súpeto o Camiño deixa de ser espiritual e convértese nun encontro diplomático europeo.
Italianos abrazando aos coreanos.
brasileiros cantando.
Canadenses chorando de emoción.
Todo grazas a unha botella de viño da casa forte que probablemente podería limpar motores... pero no Camiño sabe a gloria bendita.
O drama do segundo curso
Aquí estamos entrando en territorio perigoso.
Opcións clásicas:
- Polo.
- De volta.
- Pescada.
- Tortilla.
- Bisté con patacas.
Ese bisté...
que adoita ter a textura exacta dunha sandalia romana.
Pero cómeo igual.
Porque o corpo do peregrino perde toda capacidade crítica.
Hai peregrinos capaces de dicir frases como:
- "Guau, que espectáculo de bistecs".
Mentres mastigan algo que parece un zapato Decathlon.
Sobremesa: onde se decide a felicidade do día
Aquí o peregrino revela a súa verdadeira personalidade.
Perfil 1:
"Froita".
Persoa equilibrada.
Probablemente faga ioga.
Probablemente teña a súa mochila perfectamente organizada.
Perfil 2:
"Iogur".
Persoa práctica.
mentalidade alemá.
Bo xestor financeiro.
Perfil 3:
"Natillas".
Este peregrino xa aceptou o caos.
Non lle ten medo a nada.
Probablemente teña tres frascos e segue dicindo:
"Mañá farei 38 quilómetros".
A obsesión polas calorías desaparece por arte de magia
Fóra da estrada:
- "Non podo comer pan pola noite".
Na Estrada:
- pan,
- cervexa,
- natillas,
- pegar,
- chegou,
- arroz,
- sobremesa,
- café,
- tiro.
E despois:
- "Creo que estou a perder peso".
Limpar.
Percorreches media Galicia.
O almorzo do peregrino merece un capítulo aparte
Porque o almorzo do Camiño ten dúas versións:
Versión realista:
Café e torradas.
Versión peregrina destruída:
- café,
- zume,
- torradas,
- tortilla,
- croissant,
- napolitana,
- bocadillo "por se acaso".
Hai peregrinos almorzando como camioneiros internacionais ás 6:15 da mañá.
E o mellor é que dúas horas despois volven ter fame.
O menú de peregrinos crea amizades instantáneas
Non hai rede social máis potente que compartir mesa nun albergue.
O idioma non importa.
O menú do peregrino une.
Comezas dicindo:
- "Esta cadeira está libre?"
E acabas catro horas despois falando de:
- divorcios,
- burbullas,
- espiritualidade,
- política internacional,
- e cremas anti-rozaduras.
O Camiño converte aos descoñecidos en amigos grazas a:
- pasta recalentada,
- viño barato,
- e dor colectiva de pernas.
A verdadeira estrela do Camiño non é Santiago
É a camareira quen che di:
-"Podo darche un pouco máis".
ESA PERSOA debería ter monumentos.
Porque despois de andar todo o día, escoitar esas palabras produce máis emoción que ver a Catedral.
O menú do peregrino sabe mellor porque estás vivo
E ao final pasa algo curioso.
Anos despois podes esquecer:
- quilómetros,
- etapas,
- dores,
- ou mesmo nomes de cidades.
Pero recordarás perfectamente:
- ese bocadillo brutal,
- esa tortilla incrible,
- o caldo galego na choiva,
- ou aquela cea na que acababas rindo con peregrinos de cinco países distintos.
Porque o menú do peregrino nunca foi só comida.
É descanso.
É refuxio.
É conversa.
É a humanidade.
E sobre todo...
É esa sensación marabillosa de sentarse canso morto e pensar:
"Meu Deus, que fame teño... e que feliz estou".
